Filmrecensie: Dansen op de vulkaan - Adriënne Wurpel

Veel goede bedoelingen, vooral bij initiatiefnemer en hoofdrolspeler Nils Verkooijen, maar daarmee is Dansen op de vulkaan nog geen goede film.

Verkooijen (Achtste-groepers huilen niet, Oorlogsgeheimen) en regisseuse Adriënne Wurpel vragen aandacht voor jongeren die lijden aan een stofwisselingsziekte.

Dansen op de vulkaan startte als schoolproject, groeide uit tot een film dankzij vrijwilligers en donateurs, en wil geld ophalen voor verder medisch onderzoek.

Dat onderzoek moet er zeker komen. Jaarlijks worden er achthonderd kinderen geboren met een stofwisselingsziekte en ongeveer de helft daarvan overlijdt voor het achttiende levensjaar. Dat zijn jongens en meisjes met unieke karakters, familieleden, verliefdheden, toekomstdromen… Een afschuwelijke ziekte.

Injecties en pillen

Maarten (Nils Verkooijen) is één van hen. Hij is zestien. Zijn vader (Marcel Musters), een wat chaotische lijstenmaker, zijn bezorgde moeder (Mouna Goeman Borgesius) en zijn beste vriend Stefan (Bas van Prooijen) letten erop dat hij zijn injecties haalt en zijn pillen slikt. Vergeet hij die, dan gaat het vrijwel onmiddellijk mis.

Maar Maarten wil natuurlijk ook een gewoon puberleven leiden. Hij wil met de stoere jongens van de klas feesten en drinken, en hij is verliefd op Roxanne (Gina van Os) van de dansschool met wie hij samen in een hoofdrol hoopt te schitteren. Zijn zieke lichaam en een nieuw bloedonderzoek slaan echter alle hoop weg.

Ongeloofwaardig

Je kunt zo’n schrijnend verhaal maar op één manier onrecht doen, en dat is door het op een ongeloofwaardige manier te vertellen. Als de kijker het niet gelooft, voelt hij het ook niet. Maarten, een jongen met een dodelijke ziekte, blijft in de film de hele nacht weg. Zijn moeder belt de volgende ochtend met vader: “Ik wil heel graag de politie bellen.” Huh?

Welnee joh, antwoordt vader min of meer, niet doen. Pa gaat eerste nog even lekker douchen, kopje koffie erbij … En dan staat opeens Maarten voor de deur: “Jezus! Godzijdank! Maarten!” Net zoals de totale gevoelloosheid en onwetendheid bij de schoolleiding: de film zit vol van dit soort vreemde, ongeloofwaardige momenten.

Bekijk de trailer: 

Deelgenoot

Wat ook niet helpt is een scenario dat twee keer dezelfde plot gebruikt (Maarten heeft zijn pillen niet op tijd ingenomen) zonder dat Wurpel effectief spanning in die scènes weet te regisseren. Nils Verkooijen heeft best een goede kop voor de rol, maar eigenlijk zijn alle acteerprestaties ondermaats.

Maarten wordt opgevoerd als het gezicht van een groep jongeren met een nare ziekte, dus aangenaam is het niet om een film als deze te bekritiseren. Dat staat steun voor het noodzakelijke onderzoek hopelijk niet in de weg, en het laat alle ruimte voor een film die de kijker wél geloofwaardig deelgenoot maakt.

2 sterren
Te zien in 65 zalen

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie