Filmrecensie: Infiltrant - Shariff Korver

Nasrdin Dchar als politie-infiltrant in het Marokkaanse drugmilieu, dat levert minder spanning en inzicht op dan je zou denken.

"Ik ben een Nederlander, ik ben heel trots op mijn Marokkaans bloed, ik ben een moslim en ik heb een fokking Gouden Kalf in mijn hand!" De toespraak van Nasrdin Dchar in 2011 maakte indruk.

Dchar won de hoogste Nederlandse filmonderscheiding voor zijn rol in Rabat. De jonge acteur was daarna ook nog te zien in Tirza, Lotus, Süskind, Wolf en in het theater.

Het is het waard die speech nog eens aan te halen, want opgroeien tussen twee culturen is ook het thema van Infiltrant. Debuterend regisseur Shariff Kover werd zelf in Venezuela geboren. Infiltrant, vertelde hij in een interview, "gaat niet alleen over politiemannen en gangsters. Het is een film over wat er in Nederland gebeurt op dit moment."

Drugsmilieu

Politieman Sam (Nasrdin Dchar) is de zoon van een Nederlandse moeder en een Marokkaanse vader. Op de politieacademie was hij de beste, maar nadat hij een arrestant mishandelde is hij geschorst. Hij krijgt een herkansing, als politie-infiltrant in een Marokkaanse drugsbende.

Zo ontmoet hij Abdel (Walid Benmbarek) en Bourhim (Rachid El Ghazaoui aka rapper Appa) en is hij getuige van hun criminele handel en wandel: drugs, smokkel, rip deals, moord. En terwijl zijn politie-opdrachtgevers het moment om in te grijpen steeds maar blijven uitstellen, begint Sam gevoelens van loyaliteit te ontwikkelen voor zijn 'broeders'.

Bekijk de trailer:

Geheime ontmoetingen

Dchar is prima, maar het scenario van de hand van Korver en Rogier de Blok had wel wat meer aangescherpt mogen worden. De ziekte van Sams moeder, zijn flirt met de knappe Yarah, een roofmoord en de daarop volgende vergeling, de ontknoping; het is zowel te voorspelbaar, als te schetsmatig.

Het wil vooral met de spanning niet lukken. Ondanks de geheime ontmoetingen met zijn politiecontact (die zich specialiseert in het bruusk afbreken van elk gesprek) heb je nooit het gevoel dat Sam risico loopt ontmaskerd te worden. Spannende muziek onder beelden van het offerfeest is niet genoeg, en lijkt bovendien in tegenspraak met Korver bredere intenties.

Pluspunten

Want de kracht van de film zit hem toch vooral in het geloofwaardige milieu dat in Infiltrant geschetst wordt, van bruiloft tot begrafenis, en de hoofdrolspelers. Naast Dchar valt ook El Ghazaoui positief op. Het camerawerk van Alex Wuijts  (De weg naar Cadiz, Rabat) is verzorgd. Er staan een paar prachtige Marokkaans liedjes op de soundtrack.

Maar die pluspunten opsommen is ook een manier om te zeggen dat Infiltrant niet helemaal slaagt in het doel dat Korver zich stelde. Als thriller is de film niet half zo spannend als de krantenkoppen over de Mocro-war in Amsterdam. En wat hij werkelijk zegt over leven tussen twee culturen of "wat er in Nederland gebeurt op dit moment?" Niet zo gek veel, helaas.

Te zien in 21 zalen

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie