Filmrecensie: Sin City: A Dame to Kill For - Robert Rodriguez

Vervolg op de succesfilm uit 2005 is wederom stijlvol en duister, maar voegt weinig toe aan het origineel, ondanks de 3D.

Sin City was in 2005 een overdonderende filmervaring. Het was een hedendaagse film noir vol stoere mannen en fatale vrouwen, gebaseerd op een graphic novel van Frank Miller. De door hem en Robert Rodriguez geregisseerde filmversie was gewelddadig, geestig én geil. In bloeddorstigheid werd Sin City een jaar later nog overtroffen door 300, ook gebaseerd op een boek van Milller.

Miller probeerde daarna in 2008 in zijn eentje de graphic novel The Spirit te verfilmen, maar dat pakte minder geslaagd uit. En nadat er eerder dit jaar een (teleurstellend) vervolg op 300 uitkwam, 300: Rise of an Empire, is er nu ook een 3D-sequel van Sin City, getiteld A Dame to Kill For. In beide films speelt Eva Green de femme fatale die over lijken gaat - zij is the Dame to Kill For.

Paaldanseres

Sin City 2 voert een aantal oude bekenden op, ongeacht of ze in de eerste film het loodje legden. Marv (Mickey Rourke) laat zijn pokdalige kop weer zien, en rechercheur Hartigan (Bruce Willis) keert terug in flashbacks. Paaldanseres Nancy Callahan (Jessica Alba) heeft een grotere rol: zij wil wraak nemen op de corrupte senator Roark (Powers Boothe), die de lakens uitdeelt in Basin City, bijgenaamd Sin City, en verantwoordelijk was voor de dood van Hartigan.

We worden er snel aan herinnerd hoe wreed deze Roark is wanneer nieuwkomer en lefgozer Johnny (Joseph Gordon-Levitt) bij een spelletje poker letterlijk zijn hand overspeelt. Een ander ‘nieuw’ gezicht is dat van Dwight (Josh Brolin), een harde jongen die valt voor de verleidingstactieken van femme fatale Ava (Eva Green). Dwight werd in de vorige Sin City nog gespeeld door Clive Owen - verwarrend!

Bekijk de trailer:

Ronkend

Maar chronologie is in het Sin City-universum niet zo belangrijk: beide films zijn gebaseerd op losse verhalen die in verschillende periodes plaatsvinden. Zo kan het dus gebeuren dat dode personages terugkeren (Marv) of een ander uiterlijk hebben (Dwight). Belangrijker bij Sin City is de stijl: stripachtig en bijna zwart/wit, met ronkende voice-overs en schaars geklede vrouwen.

Die eigenzinnige stijl keert terug in Sin City: A Dame to Kill For, in 3D nog wel, maar de derde dimensie voegt in feite weinig toe. Het geweld ziet er weer fraai cartoonesk uit maar al het bloed en bloot maakt nergens zo’n verpletterende indruk als in de baanbrekende eerste film. Sin City: A Dame to Kill For is weer een mooie koortsdroom, maar vooral één groot déjà vû.

In 58 zalen te zien.

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie