Ken Loach bedrijft weer links politiek vormingswerk. Dit is het verhaal van Jimmy Gralton, vriend van de gewone Ierse arbeider.

Loachs politieke engagement bleek al uit films als Kes, Hidden Agenda, Land and Freedom, The Wind That Shakes the Barley en Route Irish.

Af en toe maakt hij ook iets luchtigers, zoals Looking for Eric, met voetballer Eric Cantona, of de whisky heist-komedie The Angels' Share.

Jimmy’s Hall voert ons naar het roerige verleden van Ierland. Dit op feiten geïnspireerde verhaal speelt zich tien jaar na The Wind That Shakes the Barley af, maar draait om dezelfde zaken: de strijd tegen Groot-Brittannië, de macht van de katholieke kerk, het conflict tussen de rijke elite en de arme arbeidersklasse.

Lichtpuntje

Het is 1932. Jimmy Gralton (Barry Ward) keert, na tien jaar in New York te hebben geleefd, terug naar Ierland om voor zijn oude moeder te zorgen. Iedereen herinnert zich Jimmy nog. De Pearse-Connolly Hall ligt er nu vervallen bij, maar vroeger organiseerde hij daar fantastische boks-, dans-, teken-, muziek- en literatuurlessen.

Het buurtcentrum was het lichtpuntje in het trieste bestaan van de bevolking van Leitrim. Maar onderwijs en plezier zijn natuurlijk het laatste wat Father Sheridan (Jim Norton) en de lokale landeigenaren willen voor ‘hun’ arbeiders. "First dancing, than books," vreest de priester. Wel eens van Das Kapital gehoord?

Dik hout

Nu is Jimmy geen Karl Marx - eigenlijk zou hij liever een rustig leven leiden met zijn moeke en de mooie Oonagh (Simone Kirby) - maar hij houdt er duidelijk wel socialistische ideeën op na. "Something more evil is hatching in that hall," waarschuwt Sheridan. Er is een confrontatie ophanden: "Christ or Gralton?"

Ken Loach zaagt van dik hout planken in deze film. De linkse volksheld Jimmy wordt op handen gedragen door de vrolijk dansende gewone mensen - maar dan komen daar de 'Masters and Pastors' aan! Grootgrondbezitter O'Keefe (Brían F.O’Byrne) ranselt zelfs zijn eigen dochter af omdat ze de Shim Sham danste.

Pamfletteksten

De acteurs zijn niet het probleem, het Ierland van de jaren 20 en 30 wordt mooi in beeld gebracht, maar de film gaat vervelen omdat er niets te raden overblijft. De zwart-wit tegenstellingen en zelfs de afloop verrassen niet. "We keep dancing and dreaming!" roept iemand nog in de finale. De boodschap op een presenteerblaadje.

Je kunt je goed voorstellen dat de Pearse-Connolly Hall het middelpunt had kunnen vormen van een aangrijpende film over armoede, hoop en emancipatie. Dat heeft Loach ongetwijfeld voor ogen gestaan, maar in Jimmy's Hall voeren niet de emoties, maar de pamfletteksten de boventoon.

Te zien in 18 zalen.

Alle recensies