Filmrecensie: L'homme qu'on aimait trop - André Téchiné

Drama over de nog altijd niet opgeloste zaak rond Casino-erfgename Agnès Le Roux.

Regisseur André (TéchinéLa fille du RER, Impardonnables) heeft voor zijn twintigste film weer een sterke cast verzameld.

Catherine Deneuve, beroemd van klassiekers als Les parapluies de Cherbourg en Repulsion, was vorig jaar nog fantastisch in Elle s'en va.

Acteur Guillaume Canet is in Frankrijk een grote ster en regisseert ook zelf. Blood Ties, bijvoorbeeld, een jaren zeventig heist-film die hier verleden jaar te zien was. Adèle Haenel is de minst bekende, ze speelde onder meer in Naissance des pieuvres (2007), maar maakt in deze op feiten gebaseerde film de meeste indruk.

Le Palais

Haenel speelt Agnès Le Roux. Het jaar is 1976. Agnès moeder, Renée (Deneuve). staat aan het hoofd van één van de grootste casino’s aan de Rivièra, Le Palais de la Méditerranée in Nice. Agnès zou echter het liefst haar aandelen in het familiebedrijf van de hand doen en gelukkig worden in het boetiekje dat ze net heeft gekocht.

De omstandigheden beslissen anders. Renée heeft concurrentie van de maffiose casinohouder Fratoni en moet vechten voor het voorbestaan van Le Palais. Helaas spant haar charmante en ambitieuze advocaat Maurice Agnelet (Canet) ook tegen haar samen. En hij slaagt erin Agnès tegen haar moeder op te zetten.

Bekijk de trailer:

Charmante man

De manipulatie is in de film goed uitgewerkt. Agnelet, altijd in fraai driedelig kostuum, is een charismatische man. Hij maakt geen geheim van zijn ambities, maar opereert subtiel. Slechts heel af en toe, en gaandeweg steeds duidelijker, zie je zijn berekenende karakter doorschemeren.

Agnès, ondertussen, is mooi gekarakteriseerd als een ongelukkige jonge vrouw uit de elite. Ze is het gewend bevelen te geven en heeft in de confrontaties met haar dominante moeder haar nagels leren gebruiken. Wanneer ze eenmaal voor Agnelet valt, ontdek je pas hoe naïef en kwetsbaar ze eigenlijk is.

Dubbelportret

Soms is L'homme qu'on aimait trop een knappe dubbelstudie: het portret van een manipulator én het portret van een dochter die tot verraad werd gebracht. Helaas zitten er ook veel scènes en dialogen in de film die zo stijf en uitleggerig zijn, dat ze doen denken aan een televisiesoap.

Had Téchiné het maar bij dat dubbelportret gelaten. Nu eindigt L'homme qu'on aimait trop met een laatste akte die echt helemaal niets aan de film toevoegt. Het leed van Agnès en Renée wordt er niet invoelbaarder van, Maurice Agnelet niet minder ondoorgrondelijk. Frustrerend.

Te zien in acht zalen.

Alle recensies

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie