Concertpianist Elijah Wood heeft last van méér dan een beetje podiumangst in de spannende high-concept thriller Blackmail.

'High-concept', de term wil wel eens voor verwarring zorgen, staat in Hollywood voor een opwindend film-idee dat in één zin is samen te vatten.

"Haai bij het strand!", bijvoorbeeld. Of "Man in een telefooncel wordt onder schot gehouden: Hang Up And You Die." Of: "Stel je voor: je wordt levend begraven…"

Die eerste is natuurlijk Jaws. De tweede is Phone Booth (Joel Schumacher, 2002), een film waarmee Blackmail een zekere gelijkenis vertoont. De derde is Buried (Rodrigo Cortés, 2010). De makers van die laatste film vinden we ook onder de producenten van deze Spaanse thriller die oorspronkelijk Grand Piano heette.

Sluipschutter

Dit moet haast wel de pitch geweest zijn voor Blackmail: Tom Selznick (Elijah Wood), een jonge en getalenteerde concertpianist, wordt tijdens een belangrijk optreden gechanteerd door een sluipschutter: "Play one wrong note and you die!" En inderdaad: er danst een rood laserpuntje op zijn jacquet.

Toms vrouw (Kerry Bishé) wordt ook met de dood bedreigd. Zij zit in een loge, net als 4.000 andere bezoekers, nietsvermoedend te genieten van een schitterende uitvoering van, onder meer, La Cinquette, het hondsmoeilijke stuk van Toms leermeester Patrick Godureaux. Wat kan Tom anders doen, dan doorspelen?

Smokkelen

Het is een sterke opzet, bedacht door scenarist Damien Chazelle. Natúúrlijk wil iedereen zien hoe Tom zich hieruit redt. De keerzijde is, dat iedereen natuurlijk ook ontzettend goed oplet. Als de makers ook maar een klein beetje smokkelen met de logica of de eigen premisse valt dat meteen ontzettend op.

En dus wringt het dat Tom ongezien, en tijdens het pianospelen, kan sms-en; dat er niemand komt vragen wat er hemelsnaam aan de hand is wanneer hij voor de zoveelste keer opeens het podium afrent; en dat de man die hem onder schot houdt, als het erop aankomt, zijn dreigementen niet uitvoert.

Hitchcock

Dat is vooral jammer, omdat Eugenio MIra wel degelijk met veel flair regisseert. Hij gebruikt het decor van de luxueuze concertzaal heel sfeervol, creëert mooie camerabewegingen en kiest verrassende camerastandpunten. Dat grote podium en die enorme zaal: het wordt er toch heel benauwd.

Mira heeft goed gekeken naar Hitchcock. Blackmail oogt als een lange versie van de concertscène in The Man Who Knew Too Much (1956), alleen vroeg toen niemand zich af waarom je een moordaanslag zou plegen voor de ogen van duizenden getuigen. MIra is talentvol, maar de magische Hitchcock Touch heeft hij nog niet.

Te zien in tien zalen.

Alle recensies