We Were Soldiers - Randall Wallace

Vietnam-drama met reactionaire trekjes en Mel Gibson


We Were Soldiers

De slag in de zogenaamde Valley of Death zou de bloedigste strijd sinds de Tweede Wereldoorlog worden. Het Amerikaanse leger onderschatte de vijand volkomen, zodat vierhonderd Amerikaanse soldaten in de val werden gelokt door tweeduizend Noord-Vietnamese soldaten. De verliezen aan beide kanten waren enorm.

Moore schreef begin jaren negentig een boek over de slag in de Valley of Death, samen met fotograaf Joseph Galloway, die destijds min of meer toevallig ter plekke was. Ze ergerden zich er al jaren aan dat 'Hollywood' keer op keer een verkeerd beeld van 'Vietnam' neerzette "over de beenderen van onze dode kameraden."

Helden

Al die films vol blowende, vloekende soldaten die achter de Vietnamese hoeren aan zaten, daar klopte niets van. Randall Wallace, die net zijn script voor Braveheart had afgerond, vroeg of hij Moore's boek tot een filmscript mocht bewerken. Nadat hij Moore's gewetensvraag "geloof je in helden?" met een volmondig "ja" kon beantwoorden kreeg hij toestemming.

Het resultaat is We Were Soldiers, een film waarin soldaten en officieren godsvruchtige huisvaders zijn, die zich laten inspireren door de heldendaden van Generaal Custer. Dat deze zich destijds in de pan liet hakken door de indianen moet toch een veeg teken zijn geweest voor Moore, in de film gespeeld door Mel Gibson. De scène waarin Moore een van zijn vele kinderen naar bed brengt en op de vraag "papa, wat is oorlog?" moet antwoorden geeft al een beeld van wat er gaat komen.

Messias

Moore bidt ook nog in de kerk op de goede afloop van de oorlog, samen met de gelovige luitenant Chris Klein, die beter op zijn plaats was in American Pie. Moore bidt tot God de gebeden van zijn heidense tegenstanders niet te verhoren. Klein bekent op zijn beurt "liever wezen te beschermen dan wezen te maken".

Hij schrikt er vervolgens niet voor terug de vermoeide voeten van een zwarte soldaat te wassen. Klein als messias, het is even wennen.

Gruwelen

De film lijkt op vaart te komen als men dan eindelijk het slagveld bereikt. Maar de modern in beeld gebrachte gruwelen van de oorlog worden afgewisseld met onwaarschijnlijk houterige, heroïsch bedoelde dialogen. Amerikaanse soldaten blazen hun laatste adem uit nadat ze gezegd hebben trots te zijn voor het vaderland te mogen sterven, of zijgen ineen na hun plaats in de hulphelikopter af te hebben gestaan aan "iemand die het harder nodig heeft".

De inzet van al dit bloedvergieten is de verovering van een willekeurige heuvel, een pure prestigeslag. We Were Soldiers had daardoor een anti-oorlogsfilm kunnen worden over misplaatste kadaverdiscipline, aangewakkerd door arrogantie en strategische blunders van de superieuren.

In plaats daarvan is het oorlogsfilm die -nog erger dan Black Hawk Down, die tenminste nog als actiefilm was te genieten- de nadruk op heroïek en blind patriottisme legt zonder de gevolgen daarvan ook maar één keer in twijfel te trekken. Het maakt We Were Soldiers tot een simplistische, zelfs reactionaire film die de geschiedenis vervalst met de pretentie hem te herschrijven.

Het ParoolDe Volkskrant

In 75 zalen

PrijsvraagWe were soldiers-prijsvraag

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie