Gemakzuchtige politiekomedie met Eddie Murphy en Robert De Niro

De buddy-movie is een onuitroeibaar genre binnen de politiefilm geworden, al zijn alle mogelijkheden inmiddels al uitgeprobeerd en zelfs geparodieerd. Oud tegen jong, zwart tegen blank, man tegen vrouw, nors tegen vrolijk: eigenlijk is het allemaal terug te voeren op het succesvolle Lethal Weapon.

Showtime

Camerageil

De Niro moet namelijk tegen zijn zin samenwerken met de camerageile Murphy voor een reality copshow, ook al Showtime geheten. Dat vonden de makers van Showtime-the-movie al zo leuk dat ze vergaten nieuwe grappen te bedenken.

En dus doet Murphy doet wat hij sinds Beverly Hills Cop doet, maar hij is niet half zo leuk als de ezel in Shrek. En DeNiro herhaalt gewoon een luie mix van zijn politie-personages in Midnight Run, Flawless en Mad Dog and Glory: nors maar loyaal. De Niro doet voorts nog een flauwe parodie op Dirty Harry, maar hij is lang niet zo leuk als in Meet the Parents of Analyse This. Daarin speelde hij namelijk een heus personage. En een geheime hobby (pottenbakken!) maakt nog geen personage.

Sleets

Showtime 'heeft zijn momenten' zoals dat heet, maar de formule is veel te sleets: de eerste keer dat Eddie en Robbie samen in een film zitten voelt al aan alsof ze aan hun derde film samen bezig zijn. En ook Russo krijgt als de clichématige harde tv-tante te weinig speelruimte.

Ze moet haar scènes bovendien delen met De Niro's dochter Drena. Die krijgt in elke film van haar pappie tegenwoordig een rolletje, hoewel het haar aan komische timing ontbreekt. En William Shatner komt ook nog opdraven om zichzelf voor gek te zetten.

Showtime is te lui in elkaar gedraaid om een goede komedie te zijn. Het lijkt wel een tv-komedie, daar denkt men ook al snel origineel te zijn. De beste straf voor Showtime zou zijn als u wachtte tot hij op video was, of nog beter: gewoon op televisie. Wedden dat u dat toch niet doet?

Het ParoolDe Volkskrant

In 90 zalen