Fahrenheit 9/11 - Michael Moore (trailer)

Met zijn filmpamflet tegen 'gouverneur' Bush won Michael Moore na de Oscar voor Bowling for Columbine zowaar de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes. Dat was vooral om politieke en niet zozeer om artistieke redenen. Fahrenheit 9/11 is knap gemaakt, maar geen meesterwerk. De documentaire krijgt echter een flinke urgentie door de recente oorlog in Irak en de komende Amerikaanse presidentsverkiezingen. @@@

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

'Gouverneur' Bush

Moore pakt nog voor de optiteling meteen flink uit door 'gouverneur' Bush nog eens in te wrijven dat hij de presidentsverkiezingen van vier jaar terug alleen heeft 'gewonnen' dankzij het dubieuze telwerk van familieleden en vrienden. Het is een stokpaardje van Moore, die bij het in ontvangst nemen van zijn Oscar ruim een jaar geleden werd uitgefloten toen hij het over 'onze fictieve president' had. Het blijft echter een huiveringwekkend gegeven dat er in het grootste, meest democratische land ter wereld zulke morsige verkiezingen kunnen plaatsvinden.

Kleuterschool

En wat deed Bush de eerste acht maanden van zijn regering? Vakantie houden, 42% van de tijd nog wel. Moore toont vilein beelden van een golfende Bush. Nog schokkender zijn de beelden van Bush, die op 11 september minutenlang in een kleuterschool blijft zitten terwijl hij hoort dat New York zojuist is aangevallen. Terwijl het land in paniek is leest de president voor uit het boekje My Pet Goat. Subtieler is Moore in de rest van de aanpak van 11 september: hij laat de aanslagen niet zien, maar alleen horen, een toont daarna de verbijsterde reacties van Newyorkers die omhoog kijken. De rillingen lopen je drie jaar later opnieuw over de rug.

Bush en Bin Laden

Vervolgens zet Moore zelf de aanval in. Hoe kan het dat er 24 familieleden van Bin Laden met medewerking van de FBI uit Amerika kon ontsnappen, hoewel er geen vliegtuig weg mocht? Hoe zit het met de financiële banden tussen Bush en Bin Laden? Waarom wilde de VS zo graag Irak aanvallen, terwijl 15 van de 19 kapers van 9/11 uit Saoedi Arabië kwamen? En wat deed die Saoedische prins op 13 september op het Witte Huis? De aanklachten stapelen zich op, de bewijsvoering eveneens. Daarna neemt Moore gas terug, door de oorlog in Irak vooral te bekijken vanuit het perspectief van de familieleden van de Amerikaanse soldaten. Zijn standpunt is dat het gewone jongens zijn, die met een leugen de oorlog in zijn gelokt. In dat betoog is weinig plaats voor de oorlogsmisdaden die deze 'gewone jongens' pleegden, al komen ze wel kort aan bod.

Van-dik-hout-zaagt-men-planken-methode

Critici van Moore noemen zijn aanpak eenzijdig, maar laten daarbij voor het gemak buiten beschouwing dat de andere zijde al dagelijks aan bod komt in de diverse nieuwsprogramma's. Alleen al daarom is het toe te juichen dat Moore's film een kassucces is in de VS. Nuchtere Nederlanders zullen zijn van-dik-hout-zaagt-men-planken- methode wellicht populistisch vinden. Moore heeft niet alleen gelijk, hij dreunt zijn gelijk er met zevenmijlslaarzen in, zodat je bijna geneigd bent zijn grote gelijk te betwijfelen. En wanneer hij een moeder van een gesneuvelde soldaat de laatste brief van haar zoon in zijn geheel laat voorlezen mikt hij zo op goedkoop sentiment dat hij zijn doel voorbij dreigt te schieten.

Kanonnenvlees

Dat neemt niet weg dat Moore een aantal gevoelige punten flink uitspit en op zijn tijd vreselijk grappig is. Eigenlijk is zijn betoog het oude linkse standpunt van de arbeiderskinderen die als kanonnenvlees worden geofferd om het militair industrieel complex winstgevend te houden- maar dat betoog klinkt lang niet zo sappig als in Moore's methode, waarin Banonza én The Roof is On Fire vredig naast elkaar worden gebruikt.

In 36 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie