Een half jaar na hun vorige film, Intolerable Cruelty, leveren de Coen Brothers alweer hun nieuwe zwarte komedie af. Wederom mikken ze op het grote publiek, met een grote naam in de hoofdrol: Tom Hanks. @@@

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

Hanks speelt met zichtbaar plezier een gentleman-oplichter met de absurde naam Professor Goldthwait Higginson Dorr III. Hij huurt een kamer bij een lijvige hospita (Irma P. Hall), zogenaamd om met zijn band in de kelder te kunnen repeteren. Maar de band blijkt een bende, die vanuit de kelder van hospita Marva Munson een tunnel wil graven naar de kluis van een casino. Maar aan het zootje ongeregeld dat de prof heeft gerecruteerd valt al af te lezen dat dit geen simpele klus zal worden.

Hitler-snorretje

Zo wordt de 'inside man' Gawain MacSam (Marlon Wayans) al snel ontslagen uit het casino, wat de klus er niet simpeler op maakt. Verder heeft explosievenexpert Garth Pancake uitermate gevoelige darmen en is tunnelexpert The General een zwijgzame Aziaat met een Hitler-snorretje. Hij rookt voorts als een ketter, wat nooit een goed idee is als er explosieven rondslingeren. Bovendien wil hospita Marva niet dat er wordt gerookt in haar huis, en dat Marva's wil wet is hindert de kluiskrakers steeds meer. Maar ook het uitschakelen van de hospita blijkt geen simpele klus.

Kluis-kraak-klucht

The Ladykillers is een geestige zwarte komedie, met bij vlagen meesterlijke dialogen, maar stelt uiteindelijk toch teleur. Niet omdat het een remake is, want het origineel is 50 jaar oud. Maar in die tussentijd is het type film 'zootje ongeregeld klungelt op het dievenpad' een filmgenre op zich geworden (Palookaville, Small Time Crooks, Wellcome to Collinwood- om maar een paar recente voorbeelden te noemen).

En als de Coen Brothers zich dan op zo'n kluis-kraak-klucht storten mag je meer verwachten dan een aardig tussendoortje. Vaste Coen-krachten als John Goodman, John Turturro en Steve Buscemi hadden de boel vast nog meer opgeleukt, maar ontbreken net als in Intolerable Cruelty. Na twee pogingen een groot publiek te bereiken (die in de VS helaas mislukten) moeten de Coens misschien toch maar weer de marge opzoeken.

Het Parool: "zeker niet de strakste film die de Coens ooit maakten (maar) er valt vaak heel hard te lachen"
De Volkskrant: "perfect uitgevoerde klucht"
In 45 zalen