Degelijk sociaal drama over de Britse spoorwegen

Ken Loach heeft eigenlijk maar een onderwerp: de arbeidersklasse met zijn eeuwige klassenstrijd. Daarmee is hij -met Mike Leigh- nog een van de weinige regisseurs die de zeepkist beklimt. Dat pakt de ene keer beter uit dan de andere keer. Loach is vooral sterk wanneer hij in Engeland blijft, zoals in The Navigators.

Hierin neemt hij de Britse Spoorwegen onder de loep, die halverwege de jaren negentig gemoderniseerd werden. In deze zucht naar meer concurrentie en efficiency werd de kameraadschappelijkheid onder de voet gelopen en de veiligheid met voeten getreden. Loach slaagt erin deze zware onderwerpen luchtig en bijna achteloos te behandelen, met de onvermijdelijke domper aan het eind. Want hoe menselijk hij het leed ook inpakt, een happy end zit er uiteraard niet in.

Wat The Navigators vooral sterk maakt is dat niet alleen de spoorwegarbeiders het slachtoffer zijn, maar hun directe superieuren in hetzelfde schuitje zitten. Zij moeten ook maar orders van hogerhand uitvoeren. De arrogantie van de macht wordt in The Navigators op een geraffineerde wijze gefileerd. Het is elders ook al geschreven, maar kan geen kwaad hier nog eens te herhalen: verplichte kost voor de NS-top.

Het ParoolDe Volkskrant

In 3 zalen