Tegendraadse zwarte komedie in twee delen

Todd Solondz vindt het maar niets dat er om zijn twee vorige films (Welcome to the Dollhouse en Happiness) werd gelachen. Deze gitzwarte typeringen van het Amerikaanse (gezins)leven waren toch vooral als weinig ironische aanklachten bedoeld. En dat pepert hij ons nog eens in, in de twee delen waaruit
Storytelling

In deel 1, 'Fiction' geheten, zoekt een literatuurstudente (Selma Blair) de grenzen van het politiek-correcte denken. Daarvoor laat ze zich nemen door haar zwarte docent, die haar dwingt uit te schreeuwen "Fuck me nigger!" Over deze traumatische ervaring schrijft ze een essay, dat in de klas als 'onwaarschijnlijk' en 'fictie' wordt afgedaan. Want: zodra je iets opschrijft wordt het fictie, zo luidt de eerste les van Solondz.

Bebrilde nerd

In deel 2, uiteraard 'Non-fiction' geheten, laat Solondz zien wat er met de goede bedoelingen van een filmmaker kan gebeuren. Hij voert als alter ego documentairefilmer Paul Giamatti op, die niet toevallig veel weg heeft van bebrilde nerd Solondz. Deze wil een documentaire maken over een gesjeesde tiener en zijn familie. Een opeenvolging van gezinsdrama's resulteert in een film waar door het publiek vooral om wordt gelachen. De film wordt weliswaar een succes, maar om de verkeerde reden.

Solondz wil nu ook zijn kritische publiek wakker schudden en dat is zijn goed recht. Desondanks had vooral Happiness een veel krachtiger structuur, waardoor de boodschap veel harder aankwam. Storytelling heeft genoeg bijtende en geestige momenten, maar mist de impact van de voorganger. Al maakt de hilarische parodie op de zwevende plastic zak uit American Beauty veel goed.

Het ParoolDe Volkskrant

In 9 zalen