Mocht u denken dat decadente coke-feestjes pas in de jaren tachtig werden uitgevonden, dan heeft u het goed mis. In de jaren dertig feestte de happy few er in Londen al flink op los, aangevuurd door ‘naughty salt’ (coke dus).@@

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Decadente feestjes

Bright Young Things is gebaseerd op het boek Vile Bodies (lege hulzen) van societyschrijver Evelyn Waugh- de Gert-Jan Dröge van zijn tijd, zeg maar. Acteur, komiek en schrijver Stephen Fry maakt er zijn regiedebuut mee en het moet gezegd worden: hij pakt de zaken feestelijk aan. Bright Young Things is niet alleen een kostuumfilm, maar vooral een gekostumeerde film. Meteen het eerste decadente feestje spat van het doek af, terwijl de notoire feestgangers verveeld tegen elkaar verzuchten dat het weer erg ‘boring’ is.

Naïeve schrijver

De neutrale observator die in zo’n sfeerschets niet mag ontbreken om de toeschouwer een referentiepunt te gunnen is de naïeve schrijver Adam (Stephen Campbell Moore). Hij heeft zojuist zijn eerste roman geschreven, ook Bright Young Things geheten, maar het manuscript daarvan wordt helaas door de Britse douane in beslag genomen. Dat levert hem een boze opdrachtgever op (Dan Aykroyd als Amerikaanse krantenmagnaat) en een verdacht weinig teleurgestelde verloofde (Emily Mortimer). Adam weet vervolgens weliswaar een fiks bedrag te winnen bij een wederom decadente weddenschap, maar dezelfde avond raakt hij het op even achteloze wijze weer kwijt.

Vulkaan

Dat lijkt ook de moraal van de film te zijn: feesten op de rand van de vulkaan, want het kan zo voorbij zijn. Doordat je uit de gratie raakt, de schandaalpers je kapot maakt, of de oorlog pardoes uitbreekt. Het ligt dan ook voor de hand dat de vrolijke feestgangers in de tweede helft van de film hun trekken thuis krijgen, elk op hun eigen manier. Maar het maakt de film erg moralistisch. En als je je nu om de hoofdpersonen was gaan bekommeren, had dit nog een dramatische wending opgeleverd. Maar helaas blijven ze allemaal inderdaad ‘lege hulzen’ in plaats van Bright Young Things, en laat hun lot de kijker koud.

Het Parool: “de film is even leeg als zijn personages”De Volkskrant: “Bright Young Things is net zo oppervlakkig als de levensstijl van zijn hoofdpersonen”
In 8 zalen