Sterk gespeeld drama over rouwverwerking

Films over rouwverwerking zijn per definitie traag. Als je in twee uur fatsoenlijk de tijd wil nemen voor realistische menselijke reacties na een tragedie, komt daar geen actiefilm van. Of je moet je rouwgevoelens direct in wraak omzetten, maar dan beland je in het specifieke genre van de wraakfilm.

In the Bedroom

Bovendien heeft hij een relatie met een oudere vrouw (Marisa Tomei) die al twee kinderen heeft en een in scheiding ligt. Haar gewelddadige man pikt het niet dat ze met Frank omgaat, en wanneer een confrontatie uit de hand loopt, wordt Frank domweg doodgeschoten.

Ongeluk

De rest van de film handelt over het verwoestende effect van dit 'ongeluk'. Er kan niet bewezen worden of er opzet in het spel was, dus loopt de dader al snel vrij rond in het stadje. Alsof de rouwende ouders al niet genoeg te stellen hebben met hun gevoelens, die uiteenlopen van verdriet via schuld naar verwijt.

Wat dat betreft vertoont In The Bedroom overeenkomsten met het Italiaanse drama La Stanza del Figlio, (wat trouwens Italiaans is voor 'de slaapkamer van de zoon'). Ook daarin viel de dood van een zoon te betreuren. Maar daar betrof het echt een dom ongeluk. In In the Bedroom loopt de schuldige van al het leed vrij rond en dan kruipt Amerikaans bloed al snel waar het niet gaan kan.

Dergelijk onrecht is wekelijks te zien in de 'ware woensdagavondfilms', waar het ook steevast om ouderleed en handige advocaten draait. In The Bedroom kan bogen op betere acteurs en is subtieler. Maar ook dit uitgebalanceerde drama belandt alsnog op het gebied van de wraakfilm, wat jammer is.

In the Bedroom is een echte acteursfilm en de (debuterende) regisseur is dan ook van oorsprong acteur. Er wordt tussen de ouders veel onderhuids verweten, met een enkele woede-uitbarsting ("wil jij een wedstrijdje rouwen!?"). De beide Oscarnominaties voor Spacek en Wilkinson zijn dik verdiend, al is die voor Tomei wat overdreven. Maar wie van naturel acteren houdt komt aan zijn trekken, al blijft de afloop na twee uur onbevredigend.

Het ParoolDe Volkskrant

In 9 zalen