Toen Ruud Gullit voor het eerst naar Suriname ging liet hij zich de tropische vruchten goed smaken. Met als gevolg dat hij zijn eerste nacht grotendeels op de wc doorbracht, wegens acute diarree.Het is een van de vele smakelijk vertelde anekdotes waaraan de voetbaldocumentaire Het Surinaams Legioen rijk is. Heijnen gebruikte het boek van Humberto Tan als uitgangspunt voor een kleurrijk beeld van 50 jaar Surinaamse inbreng op de Nederlandse velden. @@@

Bekijk video:
Modem/ Breedband

Mijnals

Het aardigste zijn de verhalen over de goeddeels onbekende donkere coryfeeën van weleer: Humhrey Mijnals, zijn broer Frank, Michiel Kruin en Charly Marbach. Begin jaren vijftig waren ze de pioniers van de huidige Suriprofs, bij voetbalclub Elinkwijk nog wel. Tragikomische archiefbeelden laat zien waarom: in Nederland gearriveerde Surinamers mochten zich namelijk niet in de grote steden vestigen, want "die zaten vol" volgens de Hollandse autoriteiten. Dat weerhield Mijnals er overigens niet van om drie keer voor het Nederlands elftal uit te komen.

Kleurrijk Elftal

Het zou nog tot de jaren tachtig duren voor Suriprofs als Gullit, Vanenburg en Rijkaard een spelbepalende rol op het veld kregen. Het gewonnen EK van 1988 -met Gullit als aanvoerder- vormde het hoogtepunt. Maar het jaar erop was een rampjaar voor de Suriprofs, vanwege het neerstorten van het vliegtuig van het Kleurrijk Elftal in Suriname. Slechts 2 van de 22 spelers overleefden de ramp.

Ontworteld

De fatale plek wordt bezocht in het tweede deel van de documentaire, dat de tournee van de huidige Suriprofs in Suriname volgt. Maar de opeenvolging van familereünies krijgt in dit deel een wel erg willekeurig karakter. Navrant is wel dat sommige profvoetballers, die inmiddels in buitenlandse competities spelen, al net zo ontworteld in Suriname rondlopen als ze zich in Nederland voelen.

Kabel

Heijnen is echter zeker geen kritiekloze bewonderaar. Zo komt de onschatbare bijdrage van Vanenburgs video Van Straat tot Stadion ter sprake, maar ook zijn zogenaamde piepstemmetje. En van Seedorf zien we niet alleen zijn boek presentatie, maar ook een van zijn gemiste strafschoppen. Ai! Desondanks kabbelt de tweede helft van Het Surinaamse Legioen wel erg losjes naar een einde toe. En waarom komt de beruchte 'kabel' anderhalf lang eigenlijk niet ter sprake? Dat soort missers zijn jammer, maar desondanks is de documentaire zeker de moeite waard.Het Parool: "intrigerend (..) maar jammer dat Heijnen de kwestie niet uitdiept"
De Volkskrant: "Het materiaal van Heijnen is interessant, maar hij weet er geen coherent verhaal van te smeden"
In 6 zalen