Les Invasions Barbares - Denys Arcand

Les Invasions Barbares is voor chauvinistische Nederlanders vooral de film die de Oscar voor Beste Buitenlandse film voor de neus van De Tweeling wegpikte. En op het eerste gezicht is het een typische Franse neuzelfilm, vol hoogdravende intellectuele discussies. Niets is minder waar: het is ten eerste een Canadese film, en ten tweede een film waarin emoties zwaarder wegen dan oeverloos geklets. @@@@

Praatjesmaker

Centraal staat Rémy (Rémy Girard), een Canadese professor die met zijn intellectuele vriendenclub eerder ten tonele werd gevoerd in Le Déclin de L'Empire Américain (1986), eveneens van Arcand. Mocht u deze film alweer vergeten zijn of nooit gezien hebben dan is dat geen probleem: Les Invasions vertelt een geheel nieuw verhaal. Praatjesmaker Rémy heeft inmiddels wat minder praatjes, nu hij met een terminale ziekte in een ziekenhuis ligt. Te oordelen naar de deplorabele staat van dat ziekenhuis kan je in Canada beter niet ziek worden.

Tragikomedie

Les Invasions is deels een aanklacht op het Canadese ziekenhuissysteem, maar vooral een tragikomedie over een stervende man die herinneringen ophaalt met zijn familie en vrienden. Die sparen hem niet, en uit hun verhalen komt Rémy over als een zelfingenomen kwast die in de eerste plaats zijn eigen pleziertjes nastreefde. De overspelige professor bedroog zodoende zijn vrouw en zijn minnaressen herhaaldelijk, en dat wrijven ze hem graag nog even onder zijn zieke neus.

Yup

De opvoeding van zijn zoon Sébastien (Stéphane Rousseau) liet Rémy al helemaal aan zijn vrouw over. Die zoon is misschien wel daardoor behoorlijk goed gekomen, want hij heeft zich tot een succesvolle yup ontwikkeld. En hoewel Rémy het kapitalisme nog steeds verafschuwt heeft deze salonsocialist er geen moeite mee dat Sébastien met hier en daar een bundel bankbiljetten het lijden van zijn vader probeert te verzachten. Het maakt de aanvankelijk koel ogende yup gaandeweg een stuk menselijker.

Sterfbeddrama

Dat soort verrassingen voorkomt dat Les Invasions Barbares een larmoyant sterfbeddrama wordt. Rémy mag dan tot het onvermijdelijke einde een zeurpiet en een betweter blijven, hij is er wel een stuk menselijker op geworden.

Het Parool: "een deprimerende film over zelfingenomen mensen"
De Volkskrant: "blijmoedige maatschappijkritiek (..) ontroerend ensemblestuk"
In 14 zalen

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie