Is er leven na Lord of the Rings? Dat wordt de grote vraag voor alle acteurs, die na drie LOTR-delen aan het Swiebertje-effect moeten zien te ontkomen. Elijah Wood kiest voor de cold turkey-aanpak: hij speelt in Eternal Sunshine of the Spotless Mind (nu in de VS uit, later dit jaar hier in de bioscoop) een hedendaagse computernerd die zich ontpopt als stalker. Viggo Mortensen laat zijn publiek geleidelijk afkicken: hij speelt in Hidalgo wederom een paardrijder, in wederom een historisch epos. @@@

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

Ouderwets woestijnavontuur met Viggo Mortensen en een hele stal paarden als voornaamste publiekstrekkers.

Last Samurai

Mortensen speelt Frank T. Hopkins, een cowboy met indianenbloed, die eind 19e eeuw betrokken was bij de bloedige slag om Wounded Knee. Net als Tom Cruise eerder dit jaar in The Last Samurai levert dat een trauma op dat de begenadigd schutter en ruiter doet afdalen tot dronken kermisattractie in de show van Buffalo Bill. Werd Cruise vervolgens door Japanners gerecruteerd, Mortensen reist af naar de Arabische woestijn, om daar met zijn trouwe mustang Hidalgo mee te doen aan de jaarlijkse paardenrace door de oceaan van vuur.

Raiders of the Lost Ark

Overigens heeft Frank T. Hopkins echt bestaan, al was zijn moeder geen Sioux-indiaanse en was hij niet betrokken bij de slag om Wounded Knee. Dat hij bij Buffalo Bill heeft gewerkt staat nergens vermeld, maar dat hij nooit aan de jaarlijkse paardenrace door de Arabische woestijn heeft meegedaan staat vast: die is er namelijk nooit geweest.

Die dichterlijke vrijheden mogen de pret niet drukken- Hidalgo is geen biopic, maar in de eerste plaats een avonturenfilm. Johnston heeft daarvoor goed naar Indiana Jones gekeken, en dat is ook niet vreemd: hij verzorgde de visuele effecten van Raiders of the Lost Ark en regisseerde een aflevering uit de televisieserie The Young Indiana Jones Chronicles.

Seabiscuit

Om de woestijnsfeer wat aan te dikken mag Omar Sharif (uit het legendarische epos Lawrence of Arabia, 1962) een potje komen schmieren als sjeik. Ondanks zijn uitgebreide gevolg weet hij tijdens de race sneller te verkassen van de ene halte naar de volgende dan alle Arabische hengsten en andere paarden. Hoe wordt nooit verklaard. Intussen is de paardenrace en het verhaal van man en zijn paard een variatie op het recente Seabiscuit- Sandbiscuit zou ook een prima titel zijn geweest.

Viggo zelf blijft als paardenfluisteraar cool overeind, terwijl de film laveert tussen western en woestijn. En Hildago is sowieso een aanrader voor paardenliefhebbers- al loopt het niet met iedere viervoeter goed af in de verzengende hitte van Allahs bakplaat.

Het Parool: "nostalgisch getinte niemendalletje"
De Volkskrant: "duurt te lang en is voorspelbaar en clichérijk"
In 67 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm