Met Amores Perros maakte de Mexicaanse regisseur Iñárritu drie jaar terug een verpletterende indruk. Het dynamische drieluik, dat vanwege zijn verhaalopbouw met Pulp Fiction werd vergeleken, bestond uit drie levensverhalen die in één auto-ongeluk samenkwamen. Datzelfde gegeven is het uitgangspunt van Iñárritu's Amerikaanse debuut, 21 Grams. @@@

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

Auto-ongeluk

Ook dit keer verandert een fataal auto-ongeluk het leven van de drie hoofdpersonen. Sean Penn speelt een ernstig zieke leraar die op een donorhart wacht, Naomi Watts een ex-verslaafde die het geluk heeft gevonden in een normaal gezinsleven. De derde troef, Benicio del Toro, speelt een ex-bajesklant die ook voor zijn gezin leeft maar zijn leven nog meer in dienst van god heeft gesteld.

Door elkaar

Dat de levens van deze drie mensen verstrengeld gaan raken wordt al meteen weggegeven in de openingsscène, waarin Naomi Watts en Sean Penn in bed liggen. Tegenover dit tedere tafereel staat een heftige scène in een smoezelige motelkamer, met een hevig bloedende Penn, een hysterische Watts en een vechtende Del Toro. Net als in Amores Perros gooit Iñárritu de verhalen door elkaar zonder zich om de chronologie te bekommeren. Dat zorgt het eerste half uur voor verwarring, maar daarna juist voor hinderlijke voorkennis bij de kijker.

Gimmick

Want al snel is duidelijk wie er bij het fatale ongeluk achter het stuur zal zitten, wie van de hoofdpersonen er het slachtoffer van wordt en wie er baat heeft bij deze speling van het lot. Dat maakt de klap er niet minder op, wanneer het ongeluk zelf eindelijk in beeld wordt gebracht, maar het doet tevens wat gekunsteld aan. Want 21 Grams was minstens even sterk - en wie weet sterker - geweest zonder de geforceerde gimmick waarbij het verhaal niet rechtlijnig wordt verteld. Immers, de acteurs - waarvan Watts en Del Toro een Oscarnominatie ontvingen, en Penn de acteursprijs op het Filmfestival van Venetië - zijn uitstekend op dreef.

Soapy

Bovendien bevat 21 Grams meer dan genoeg drama. Niet voor niets verwijst de titel naar het gewicht dat een mens zou verliezen op het moment van sterven - het gewicht van de menselijke ziel. Dramatisch wordt de film, zelfs een beetje topzwaar aan het eind, als er na auto-ongelukken en verzwegen abortussen ook nog een onverwachte zwangerschap op de proppen komt. Dan begint 21 Grams zowaar soapy trekjes te vertonen. Het zal toch niet zo zijn dat het script door elkaar werd gegooid om elke vergelijking met soap te voorkomen?

Het Parool: "een puzzel die te makkelijk is (..) na een uur is de afbeelding zichtbaar en resteert een invuloefening"
De Volkskrant: "een fascinerende en indringende film, die ondanks zijn gebreken veel bewondering afdwingt"
In 23 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm