Over twee weken begint in Amsterdam het twintigste Amsterdam Fantastic Film Festival, een bloederig spektakel van horror en fantasy. Wie zo lang niet wil wachten kan vanaf deze week zijn hart ophalen bij The Passion of the Christ, een religieuze splattermovie die qua sadisme Hellraiser naar de doornenkroon steekt. @@

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

Satanisch genoegen

Uiteraard verschijnt de Jezus-film niet nú in de bioscoop als opwarmertje voor het genoemde festival, maar als aanloop naar het Paasweekeinde. The Passion of the Christ behandelt immers niet het leven van Jezus (Jim Caviezel), maar de lijdensweg die Zijn laatste twaalf uur behelsde. Hij heeft voor ons geleden, en dat zullen we weten. Met bijna satanisch genoegen toont Gibson - die zelf de spijkers in het kruis sloeg, in close up uiteraard - wat de Messias is aangedaan in Zijn laatste halve etmaal op aarde.

Hoop bloederig vlees

Daarbij blijft geen bloederig detail ons bespaard. Was er in het vrolijke Jesus Christ Superstar nog sprake van 39 zweepslagen, Gibson maakt er doodleuk 39 minuten zweepslagen van. En dat is een lijdensweg voor de meest geharde kijker. Net als de kijker denkt het ergste gehad te hebben, halen de onvermoeibare Romeinen de ergste karwats uit het martelwerktuigenarsenaal: een leren zweep met aan de uiteindes scherpe scherven, die zelfs in een houten tafel diepe voren trekt. Geen wonder dat de Heiland na de zweeporgie is gereduceerd tot een hoop bloederig vlees waar de ribben uitsteken. En dan staat de kruisgang en de kruisiging zelf Hem en ons nog te wachten. Iemand nog popcorn?

Mirakel

Dat The Passion of the Christ een fenomeen is staat buiten kijf; dat de film -gesproken in dode talen, zonder ster, met een bekend verhaal, en extreem bloederig - in de VS meer opleverde dan elk van drie semi-religieuze Matrix-films mag zelfs een mirakel genoemd worden. Maar een fenomeen maakt nog geen goede film. Voor hij de kijker onderdoopt in een bloedbad dat Kill Bill doet verbleken tot Bambi, presenteert Gibson een aanschakeling van kitscherige bidprentjes, doorsneden met goddelijke lichtstralen. Hij voert een androgyne duivel op (gespeeld door een vrouw), die grossiert in maden en slangen - nog zo'n horrorfilmcliché.

Tafel

Het gedachtegoed van de Messias is beperkt tot een enkele flashback, zoals van het Laatste Avondmaal. Onbedoeld hilarisch hoogtepunt is de flashback waarin timmermanszoon Jezus zijn moeder Maria trots de tafel toont die hij heeft gemaakt.

Voor dergelijke vrolijkheid of fijnzinnigheid is geen plaats meer in de laatste twaalf uur. Ook de omstanders bij de kruisgang vallen in twee groepen uiteen: de sympathisanten, die twee uur lang jammeren, en Jezus' tegenstanders, die twee uur lang schreeuwen, spuwen en stenen gooien. Die zwart/wit tegenstelling maakt de discussie over de antisemitische ondertoon van de film, die de voorpubliciteit bepaalde, er niet interessanter op.

Lente

Eigenlijk is het meest interessante van The Passion of the Christ dat zo'n slechte film tot zijn mediafenomeen en bioscoopsucces kon uitgroeien. En dat is helaas ook de voornaamste reden waarom ook het Nederlandse publiek er warm voor zal lopen. Al valt te hopen dat de spreekwoordelijke Hollandse nuchterheid gecombineerd met de eerste lentezon de toeloop flink zal remmen.

Het Parool: "meedogenloze, christelijk fundamentalistische film (..) voyeuristisch zwelgen in menselijk leed en effectbejag"
De Volkskrant: "orgie van geweld, die door de overdaad murw maakt (..) als horrorfilmer zou Gibson een prachtige toekomst hebben"
In 97 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm