De meest sfeervolle film van deze week betreft een zomerse Italiaanse griezelfilm. Eind jaren zeventig brengt een plattelandsjongen, Michelle, op het zonovergoten Sicilië een onbezorgde zomer door. Beetje fietsen met een paar vriendjes, beetje schuilen voor het onweer in een verlaten huis. @@@@



Zijn onbezorgde zomer lijkt voorbij als hij een mysterieuze kuil in de grond vindt, onder een golfplaat bij datzelfde verlaten huis. En loerend in die kuil een bloedstollende ontdekking doet: er ligt een jongen! Leeft hij nog of is hij dood? En wat weten de volwassen dorpsbewoners hiervan?


Eind jaren zeventig brengt een plattelandsjongen op het zonovergoten Sicilië een onbezorgde zomer door

Zomers

Het knappe van Io Non Ho Paura (Ik heb geen vrees) is dat hij vlagen doodeng is, terwijl hij zich grotendeels in de volle zon afspeelt. Die zomerse sfeer heeft nog een ander effect: je krijgt vanzelf zin om op vakantie te gaan. En terwijl je als kijker wegdroomt bij die wuivende korenvelden schrik je ineens weer op van iets volkomen onverwachts.


Het knappe van Io Non Ho Paura is dat hij bij vlagen doodeng is, terwijl de film zich grotendeels in de volle zon afspeelt

Aan het eind mag de film dan enigszins aan kracht inboeten -niet toevallig speelt dat deel zich in het donker af- maar desondanks mag gesproken worden van een originele en geslaagde thriller.


'Overweldigend sprookje'

Het Parool: "overtuigende schets van een laatste onbezorgde zomer (..) als thriller maakt Io Non Ho Paura weinig indruk"
De Volkskrant: "overweldigend sprookje"
In 6 zalen


'Overtuigende schets van een laatste onbezorgde zomer'

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm