Met zeven vermoorde klanten verwierf Aileen Wuornos de twijfelachtige eer Amerika's eerste vrouwelijke seriemoordenaar te zijn. Ze werd in oktober 2002 geëxecuteerd per injectie en was twaalf jaar terug al het onderwerp van een documentaire van Nick Broomfield (Aileen Wuornos: the Selling of Serial Killer).Monster is een dramatisering van de laatste, beslissende levensjaren van Wuornos (een onherkenbare Charlize Theron). @@

Bekijk video (met Trailer):
Modem/ Breedband

Lesbo-bar

Als prostitué aan lager wal staat Wuornos op het punt zelfmoord te plegen wanneer ze in een lesbo-bar Selby (een onnozele Christina Ricci) ontmoet. Die is op haar manier ook ten einde raad: haar ouders willen haar naar een tante sturen in de hoop dat ze zo van haar geaardheid wordt genezen. Selby papt aan met Aileen en hoewel deze daar eerst niet van gediend is, heeft ze weinig te verliezen. Selby maakt iets bij haar los door haar 'mooi' te noemen; een kwalificatie die Aileen in haar bestaan als tippelhoer nog nooit naar haar gelooide hoofd heeft gekregen.

Sadist

Er ontstaat langzaam iets moois tussen Aileen en Selby, maar dat heeft gevolgen voor Aileens werk. Ze gaat het hoereren steeds meer haten, en slaat door wanneer een sadistische klant haar op gruwelijke wijze verkracht. Aileen slaagt erin hem te vermoorden en daarna is er kennelijk geen weg meer terug. De dode klanten stapelen zich op terwijl de naïeve Selby nauwelijks iets lijkt te vermoeden. Ook niet wanneer Aileen met weer een nieuwe wagen aankomt, of wanneer ze hals-over-kop moeten verkassen.

Bonnie and Clyde

Charlize Theron is uitstekend in de met een Oscar bekroonde hoofdrol, maar de naïviteit van Ricci irriteert al snel.Er kleven echter grotere bezwaren aan deze lesbo-variant op Bonnie and Clyde. Wuornos wordt namelijk als een slachtoffer van haar situatie neergezet, zeker wanneer ze braaf gaat solliciteren in haar netste jurk, om keer op keer afgewezen te worden. Je geeft bijna Riccci's moeder gelijk wanneer ze zegt: 'er hebben wel meer mensen een slechte jeugd gehad en die werden heus niet allemaal junk of hoer'.

Waarheid

Tegelijk kent de film nauwelijks mededogen voor haar klanten, terwijl die de echte slachtoffer van het waargebeurde verhaal zijn. Nu gebeurt dat wel vaak in seriemoordenaarfilms, maar Monster streeft met zijn grauwe stijl een bepaalde authenticiteit na. De makers beweren weliswaar "een hoger waarheid na te streven dan feitelijke waarheid", maar dat is een slappe smoes, wanneer je je baseert op een waar gebeurd drama.

Het meeste werk is gestoken om de beeldschone Theron op de uitgezakte kwartjeshoer Wuornos te laten lijken. Men had ook natuurlijk ook een minder welgeschapen actrice kunnen nemen, maar deze metamorfose zorgde voor extra publiciteit. En een Oscar. Het geeft de film een vieze nasmaak: hoe langer je over Monster nadenkt, hoe fouter de film wordt.