CANNES - Met nog twee dagen te gaan is het einde van het 65e Festival van Cannes in zicht. Door Robbert Blokland

Veel producenten zijn alweer naar huis en in de filmzalen voor journalisten zakten de hoofden steeds vaker even weg tijdens de screenings.

De stress, het gebrek aan slaap en de alcohol beginnen hun tol te eisen. Gelukkig weten grote sterren als Nicole Kidman of Zac Efron de aandacht er nog even bij te houden.

The Paperboy

Het duo was samen met regisseur Lee Daniels (Precious) in Cannes neergestreken om hun competitiefilm The Paperboy te presenteren. Het verhaal (dat jaren terug nog eens op het bureau van Paul Verhoeven en Jan de Bont lag) vertelt over twee journalisten (Efron en Matthew McConaughey) die eind jaren zestig een moordzaak onderzoeken waarvan de dader (John Cusack) mogelijk onterecht de doodstraf krijgt.

De thriller oogstte erg gemengde reacties (er werd geklapt en gejoeld bij de aftiteling), maar dat is iets dat we deze editie inmiddels wel gewend zijn.

Hunk Efron openbaarde al tien jaar stiekem verliefd te zijn op zijn (20 jaar oudere) tegenspeelster Nicole Kidman. Waarop zij repliceerde deze ‘uitdagende rol’ (Efron loopt driekwart van de tijd in een onderbroek rond) een ‘dappere keuze’ van de jonge ster vond.

Zangeres Macy Gray, die een cruciale rol speelt als de ‘help’ van de blanke broertjes Efron en McConaughey, bekende dat zij op de set zelfs in character plast om een zo authentiek mogelijke vertolking neer te zetten.

Moord

De boeiendste quotes kwamen echter van regisseur Lee Daniels, die vertelde dat hij heel bewust in elk personage iets uit zijn eigen omgeving heeft gestopt. "Het personage van John Cusack is gebaseerd op mijn broer, die in de gevangenis zit voor moord", noemde hij openhartig als voorbeeld.

"En de homoseksuele journalist die Matthew McConaughey speelt, is gebaseerd op de talloze blanke mannen met wie ik in de jaren tachtig seks heb gehad. Ze kickten op zwarte mannen, maar schaamden zich in het openbaar voor mij. Zij haatten zichzelf echt om hun seksuele voorkeur."

Cinema classic

Een van de leukste en minst belichte onderdelen van Cannes is het ‘cinema classic’-programma waarin opgepoetste klassiekers worden vertoond. De vertoning van Psycho van Hitchock op groot doek was voor mij verleden jaar één van de hoogtepunten van het festival.

En deze editie was het de beurt aan het briljante Jaws van Steven Spielberg. Na een korte videoboodschap van de regisseur zelf ("ik heb écht geen hekel aan haaien") genoten honderden cinefielen van de twee uur briljante, tijdloze cinema. Hoewel iedereen in de zaal elke minuut van de film kan dromen, blijft de aaneenschakeling van legendarische scenes diep respect afdwingen - zeker op groot doek.

Spielberg

De even simpele als doeltreffende strijkers van John Williams; de sublieme casting (inclusief bijrollen - Mrs Kintner!); de typische Spielberg-scenes waarin hij zonder woorden zoveel duidelijk maakt (Brody en zijn zoontje aan de eettafel).

Maar vooral de memorabele schrikmomenten (het verminkte hoofd van visser Ben Gardner onder de boot, de haai die Brody in de kajuit van achter aanvalt) hebben geen fractie aan kracht verloren en werden (net als bij Psycho vorige jaar) daadwerkelijk gevolgd door angstkreten in de zaal.

Taak voor EYE (of Martin Koolhoven met zijn Cinema Egzotik?) om rond de bluray-release in augustus ook in Nederland een grootdoekscreening van dit meesterwerk te regelen.