Je moet van goede huize komen om een liefdevolle toenadering tussen een rijke oudere man en een jonge zoekende vrouw zo te verfilmen dat het niet ranzig wordt. Sofia Coppola komt van goede huize: ze is immers de dochter van Francis Ford Coppola. Maar waar pa Coppola het meestal in het grote gebaar zoekt, heeft Sofia met Lost in Translation een intiem drama gemaakt, dat plaatsvindt in een wereldstad die allesbehalve intiem is: Tokio. @@@@

Bekijk video: (met trailer)
Modem/ Breedband

Bob Harris (Bill Murray) is in filmster die zijn beste tijd gehad heeft, maar zijn naam nog dankbaar uitvent voor lucratieve reclamedeals. Hij is in Tokio om in een whiskey-reclame te spelen en daar schandalig veel geld voor te vangen, zoals hij zelf toegeeft. Hij logeert uiteraard in een peperduur hotel en komt daar na verloop van tijd in contact met Charlotte (Scarlett Johansson), die ook al met haar ziel onder haar arm loopt. Ze is namelijk meegereisd met haar man, een succesvol fotograaf (Giovanni Ribisi), die vooral op reportage is en Charlotte in haar hotelkamer achterlaat.

Karaoke

Bill en Charlotte kampen beiden met jetlag en een onvermogen met de Japanners te communiceren. De twee ontheemde zielen treffen elkaar -uiteraard- aan de hotelbar, waar Bob quasi-serieus bekent te willen wegvluchten. Scarlett neemt hem een avondje mee naar vrienden, wat zowaar leidt tot een heuse vluchtpoging én een hilarisch potje karaoke. Het is duidelijk: de twee zijn aan elkaar gewaagd en bloeien op in elkaar aanwezigheid. Maar tegelijkertijd zou Bob Charlotte's vader kunnen zijn, en zijn ze beiden getrouwd.

Komisch

De intimiteit wordt dan ook niet in bed bezegeld, maar met vertrouwelijke gesprekken. Sofia Coppola weet in haar tweede speelfilm, na The Virgin Suicides, ontroerende en komische momenten fraai af te wisselen. Ze toont tevens aan oog voor details te hebben en een oor voor een uitstekende soundtrack.

Coppola (die zelf in Japan heeft gewoond) kreeg als enige kritiekpunt te horen dat ze te veel grappen ten koste van Japanners maakt. Maar ze laat Tokio dan ook zien door de ogen van onwetende westerlingen. Bovendien zet ze ook een leeghoofdige Amerikaanse filmster (geestige rol van Scary Movie's Anna Faris) te kakken. Lost in Translation gaat in de eerste plaats over de twee dolende zielen die elkaar vinden, en zo tevens het hart van het publiek veroveren.

Het Parool: "dromerig en tegendraads (..) een aanwinst"
De Volkskrant: "fraaie satire op modern leven (..) bijzondere kijkervaring"
In 19 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm