David Lynch betreedt platgetreden paden in Mulholland Drive

Ook meegedaan met Vara's Oranje-Bingo, op 2 februari? Als u David Lynch-fan bent kunt u zich nu opmaken voor de Lynch-bingo, waar Mulholland Drive

Lost Highway revisited

Het is onbegrijpelijk dat Lynch met deze herhalingsoefening, behalve een gedeelde regie-prijs op het filmfestival van Cannes, ook nog een Oscarnominatie voor beste regie binnensleepte. Des te onbegrijpelijker, aangezien de oorspronkelijke film twee jaar terug als pilot te bizar werd geacht voor een tv-serie. De beledigde Lynch deed er vervolgens een flinke schep bovenop: hij plakte aan Mulholland drie kwartier vast die de film nog ondoorgrondelijker maken dan de eerdere versie, en even onbegrijpelijk als zijn bad trip Lost Highway.

Doodzonde, want de eerste anderhalf uur benadert Lynch juist de sfeer van zijn meesterwerk Blue Velvet. Weliswaar met dankbaar gebruik van de genoemde stijl-elementen, maar het maakt dit ritje langs eerder begaande paden niet minder smakelijk.

Geheugenverlies

Mulholland Drive begint met een bizar ongeluk op de weg waar de film zijn naam aan dankt. Een donkerharige actrice (Laura Harring) ontkomt op het nippertje aan wat op een maffia-afrekening lijkt doordat haar limousine wordt aangereden. Versuft strompelt ze naar beneden, en overnacht in een bloemenperk. Om er daarna nog net zo betoverend uit te zien (alleen bij Lynch zien actrices er na een auto-ongeluk én een nacht in een bloemenperkje nog onweerstaanbaar uit).

De brunette kraakt een appartement, wat beloofd blijkt aan een blonde aspirant-actrice (Naomi Watts). Deze Betty is net in Los Angeles is gearriveerd, in de hoop het in Hollywood te gaan maken. De goedgelovige Betty helpt de donkerharige indringster haar verleden te hervinden. De brunette is namelijk -heel klassiek- haar geheugen verloren, en noemt zich voorlopig Rita, nadat ze een filmposter met Rita Hayworth zag.

Door de mand

Tot zover is Mulholland Drive zeker intrigerend. De bizarre castingscenes en ander wierde Lynch-personages (een filosoferende cowboy, een gefrustreerde regisseur, een stofzuigerman) zijn bovendien zeer vermakelijk. En de steamy sex-scenes tussen de beide vrouwelijke hoofdpersonen belonen de voyeurist die in elke toeschouwer schuilgaat.

Maar het masochisme waarmee Lynch zijn eigen pilot om zeep helpt door er een volkomen idioot slotakkoord aan vast te plakken verbreekt de betovering. Had ik bij Lost Highway nog wel zin om mijn hoofd te breken op de onverklaarbare plot-twist, bij Mulholland Drive sloeg het laatste half uur de onverschilligheid toe. Gooi het maar in mijn pet, het zal wel. Lynch valt wat mij betreft door de mand in Mulholland Drive: de foefjes en trucjes van oude vos zijn akelig doorzichtig geworden.

Bovendien: waarom zou Cameron Crowe de volle laag van de (Amerikaanse) filmcritici krijgen vanwege de persoonsverwisselingen in Vanilla Sky, terwijl soortgelijke onverklaarbare fenomenen bij Lynch ineens een Oscarnominatie waard zijn?Maar ga gerust zelf oordelen, want een half gelukte film van David Lynch is altijd nog interessanter dan een geslaagde film van Tony 'Spy Game' Scott, om maar iemand te noemen. Net als A Beautiful Mind 'op eigen risico' dus, maar dan juist omdat hij allesbehalve voorspelbaar is.

Het ParoolDe Volkskrant

In 13 zalen