Russell Crowe acteert zich naar een Oscar als gestoorde wetenschapper

Vroeger was de Gekgeworden Geleerde een cliché uit horror- en SF-films, tegenwoordig krijg je er Oscar(nominatie)s voor. Goed, natuurlijk is Russell Crowe's vertolking van de schizofrene natuurkundige Nash een knappe prestatie.

Maar ook een slimme combinatie van drie Oscarwinaars: de hoofdrolspeler van Shine (Geoffrey Rush als geniale, maar gestoorde pianist), met de intonatie van Dustin Hoffman in Rain Man, en de kleren van Tom Hanks in Forrest Gump. Dat Sean Penn voor zijn Rain Man-meets-Forrest Gump-creatie van een zwakzinnige in het hemeltergende I Am Sam ook al een Oscarnominatie binnensleepte, bevestigt mijn Oscar-theorie: wie een Oscarnominatie wil, moet gewoon een gestoorde spelen.

Liefhebbende vrouw

Genoeg sarcasme, u wil gewoon weten of A Beautiful Mind

Die liefhebbende vrouw (Jennifer Connelly, beloond met een Oscarnominatie die ze had moeten krijgen voor Requiem for a Dream) is niet alleen mooi maar ook een briljant wiskundige. Dat moeten we geloven na één wiskundeles waarin ze een praktische inval heeft. Het maakt Connelly tot de minst overtuigende wiskundeknobbel sinds Denise Richards een kerngeleerde met de naam Christmas Jones speelde, in het James Bond-avontuur The World is not Enough.

Crowe is als huiskamergeleerde trouwens ook al minder overtuigend wanneer hij slechts in t-shirt voor de klas staat. Pas dan vallen zijn gladiator-spierballen op, die hij kennelijk heeft gekregen van het krijtjes tillen en op de ramen schrijven.

Crowe en Connelly vinden elkaar, na een avondje sterrenkijken. Nash blijkt echter een briljante code-kraker, en wordt door de cynische geheim agent Ed Harris op allerlei samenzweringstheorieën gezet. Een schizofreen zou voor minder paranoïde worden, maar dat is niet Harris' zorg. Nash moet zijn opgeofferde gemoedsrust maar als "kleine prijs voor de vrijheid" beschouwen. Connelly offert vervolgens haar carrière op wanneer Nash behalve haar man ook haar patiënt wordt.

Biopic-euvel

Het eerste uur van A Beautiful Mind is nog de moeite waard. Princeton, de universiteit waar Nash zijn draai moet zien te vinden wordt fraai getypeerd, als een soort Zweinstein voor volwassenen. Paul Bettany speelt bovendien een intrigerende bijrol als zijn opdringerige kamergenoot. Het script heeft halverwege nog een verpletterende wending in petto, die de Oscarnominatie voor het script verdiend maakt.

Maar daarna gaat het helaas snel bergafwaarts. De film duurt te lang, wat vaak een euvel is bij biopics die het hele leven van hun onderwerp willen beslaan. (Een fout die Ali niet maakt, maar daarover meer over twee weken).

In A Beautiful Mind krijgt het sentiment de overhand, en gaat de opofferingsgezindgheid van Connelly net zo irriteren als de maniertjes van Crowe. En wanneer Crowe als de oude Nash ook nog onherkenbaar schuilgaat achter ouderdoms-make up is A Beautiful Mind voor mij hopeloos verloren.Maar u vindt deze opgepoetste versie van het leven van Nash wellicht net zo prachtig en gevoelig als het Amerikaanse publiek. Zien op eigen risico dus.

Het ParoolDe Volkskrant

In 69 zalen