Naast een jongensfilm (Texas Chainsaw Massacre) komt er deze week ook echte meisjesfilm uit: Mona Lisa. Met Julia Roberts, en verder Julia Stiles, Kirsten Dunst en Maggie Gyllenhaal. @@@

Bekijk video: (met trailer)
Breedband / Modem

Zweinstein

Mona Lisa Smile zet de klok een halve eeuw terug, al lijkt het wel een hele eeuw, aangezien de film zich grotendeels op een strenge kostschool afspeelt. Op deze deftige meisjesvariant van Zweinstein lijken alleen strebers te zitten. Althans, dat merkt de nieuwe lerares kunstgeschiedenis, Katherine Watson (Julia Roberts). Elke leerlinge heeft ijverig het studiemateriaal uit het hoofd geleerd, maar aan eigen initiatief of een eigen mening ontbreekt het meestal.

Emancipatie

Een doorn in het oog van de vrijgevochten Katherine, die ook al een huis deelt met de hyperconservatieve lerares etiquette (Marcia Gay Harden, in een eendimensionaal tuttig rolletje).
Katherine besluit haar leerlingen eens een lesje in hypermoderne emancipatie te geven. Maar dergelijke onorthodoxe lesmethodes liggen niet zo goed op een kostschool in het lesjaar 1953/54. Katherine krijgt het niet alleen aan de stok met de leiding, maar ook met leerling Beth (Kirsten Dunst), die in haar ook een bedreiging ziet.

Dead Poets Society

Gelukkig is er ook een flirterige leraar Italiaans, die Katherine's glimlach met die van de Mona Lisa vergelijkt. Dezelfde vergelijking wordt overigens ook gebruikt door Beth, maar dan om haar moeder te verwijten dat deze blijft lachen, ook al stort de facade van haar leven in.Maar Julia Roberts heeft uiteraard de centrale rol, als de lerares die pas te laat wordt gewaardeerd. De film ontkomt daardoor niet aan de onvermijdelijke vergelijking met Dead Poets Society, waarin Robin Williams een charismatische literatuurleraar met onorthodoxe methodes speelde. Maar dat is al meer dan tien jaar terug, dus dat mag geen bezwaar zijn.

Tupperware

Mona Lisa Smile zwabbbert heen en weer tussen brave tuttige scènes en opvallend vrijgevochten situaties, maar ontleent daar ook zijn charme aan. De personages blijven iets teveel hangen in typetjes (de trut, het sletje, de twijfelaar) maar de nostalgische aankleding -vol herfstkleuren!- maakt een hoop goed. En wie helemaal in jaren vijftig tupperware-sfeer is aan het eind van de film moet vooral de aftiteling uitzitten, die is opgevrolijkt met reclamefilmpjes uit die tijd over de rol van de huisvrouw.

Het Parool: "de filmmakers maken de fout om met een superieure blik naar het verleden te kijken"
De Volkskrant: "kant-en-klaar amusement met aardige rollen van jonge actrices"
In 59 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm