AMSTERDAM - Regisseur Xavier Durringer maakte niet vanuit zijn bewondering een film over Nicholas Sarkozy. Sterker nog, Durringer ligt misschien wel verder af van de Franse president dan mogelijk, politiek gezien.

Het genoegen is wederzijds: Sarkozy weigerde ‘La Conquête’ te bekijken en kwam om die reden zelfs niet naar het filmfestival van Cannes.

Toch hebben de regisseur en de president wel iets gemeen in de gang naar de macht en succes: beiden scheidden zij van hun vrouw. “Het offer dat je moet brengen is heel erg groot”, aldus Durringer in een interview in Amsterdam met NU.nl.

In de film ‘La Conquête’ (vertaling: de verovering) zien we Sarkozy in de nacht van de presidentsverkiezingen, alleen voor de televisie. In zijn ambitie om daar te komen heeft hij strijd moeten leveren tegen partijgenoten, de media en het publiek maar vooral tegen zijn vrouw Cécilia. De aanstaande president moet op de verkiezingsdag dan ook alleen zijn stem uitbrengen en zijn overwinningsspeech leveren.

Symbolisch

“Alleen Sarkozy weet hoe groot de prijs is die hij betaald heeft”, aldus Durringer. “Ik denk dat de relatie tussen Sarkozy en Cécilia symbolisch is voor relaties tussen man en vrouw op dit moment. In heel veel gevallen blijft de vrouw in de schaduw en helpt ze haar man.”

“Maar wanneer die man eenmaal een hoge status bereikt heeft, macht heeft verkregen, dan vergeet hij zijn vrouw en zijn familie. Omdat hij alleen nog geïnteresseerd is in macht, geld en zijn werk; dat staat dan op de eerste plek in zijn hart. En dat gebeurt niet alleen in de politiek, ook in de architectuur, journalistiek- en filmwereld.”

En zo geeft Durringer na een moment stilte toe dat hem hetzelfde overkwam. “Als filmregisseur reis je veel en vecht je voor je project. Dus ben ik gescheiden van mijn vrouw met wie ik twee kinderen had. Nu heb ik er vier”, zo probeert de Fransman grappend, maar het onvermogen klinkt door.

Angst

Gevochten voor ‘La Conquête’ heeft Durringer zeker. “Ik maakte de film met veel risico. Toen ik er mee begon, was Sarkozy al president en hij had de opnames kunnen stoppen. Daar bestond bij mij en mijn team een constante angst voor. “

De angst voerde zelfs zover door dat niemand de film in voorvertoning voor de première in Cannes mocht zien, uit angst dat de president het verschijnen ervan zou tegen houden. Maar critici wezen ook; wellicht was dit juist een publiciteitsstunt. Menig filmjournalist keerde na de eerste vertoning namelijk enigszins gedesillusioneerd terug: zo kritisch bleek de film niet.

Durringer daarover : “ik wilde een zo eerlijk mogelijke film maken, wilde het netjes doen. Ik sta op geen enkele manier achter de politieke ideeën of werkwijzen van Sarkozy. Ik vind dat met hem de politicus een ster is geworden, een acteur."

"Ik wil niet denken over mijn president: vind ik het een aardige man of niet? Nee, ik wil dat hij in de schaduw blijft, dat ik niets weet over zijn vrouw en kinderen, maar juist over zijn politieke ideeën en zijn visie voor de toekomst van de wereld. "

Imago

"Sarkozy heeft in het buitenland misschien een goed imago, samen met zijn Carla Bruni. Maar hier in Frankrijk blijkt wel dat te veel mensen lijden door zijn politiek. Ik hoor te veel racisme doorklinken en mensen wordt angst aangejaagd, ze worden onder druk gezet. En ondertussen worden de rijke mensen alleen maar verder beschermd.”

Durringer benadrukt dan ook nog maar eens dat hij zijn film niet voor Sarkozy heeft gemaakt. “Ik heb deze film voor de 97 procent van de mensen in Frankrijk gemaakt dat niet geïnteresseerd is in werkelijke politiek. Na het kijken van deze film zullen zij het wel over politiek hebben."

En, nog een kleine sneer: “Ik weet dat Sarkozy zegt de film niet te hebben gezien, uit respect voor zijn huidige vrouw en wegens zijn geestelijke gesteldheid. Hij gedraagt zich daarmee als een koning, hij beschermt zichzelf achter die opmerking. Zodat niemand hem vragen kan stellen. Maar hij was waarschijnlijk de eerste om hem te zien.”

Bekijk de trailer