Paula van der Oest emotioneel bij filmen Black Butterflies

AMSTERDAM – In films van regisseuse Paula van der Oest staan familierelaties wel vaker centraal, zoals bij Zus en Zo, de film die haar een Oscarnominatie opleverde. Dus toen ze betrokken raakte bij de film Black Butterflies verschoof ze de focus van een liefdesrelatie dan ook naar die van de relatie tussen een vader en dochter.

“Die hunkering naar de erkenning van de vader. Dat vind ik toch wel het meest pijnlijke, kenmerkende en interessante eigenlijk”, zo vertelt ze in een interview met NU.nl. De film vertelt het verhaal van de dichteres Ingrid Jonker, die tijdens de apartheid in Zuid-Afrika leefde en werkte.

Het belang van het werk van Jonker wordt pas erkend nadat Nelson Mandela haar gedicht ‘Die Kind’ voordraagt bij zijn eerste rede voor het Zuid-Afrikaanse Parlement in 1994. Tijdens haar leven zoekt ze voortdurend naar de steun van haar vader. Maar hij verscheurt voor haar ogen één van haar gedichten en pakt haar vrienden in de apartheidsstrijd op in zijn functie als minister voor de Nasionale Party.

Dat u de film om de relatie tussen vader en dochter heeft gecentreerd. Is dat een eigen interesse geweest?

“Ik heb altijd wel iets met vaders en dochters gehad. Maar het is voornamelijk dat ik toen ik veel ging lezen over Ingrid Jonker dacht  ‘wat tragisch, die vrouw won de grootste prijzen, maar eigenlijk wilde ze maar één ding: dat haar vader zei: je bent heel lief en je kan hele mooie gedichten schrijven’. Maar hij kreeg het gewoon niet uit zijn mond. “

“Ik denk dat ze daardoor niet genoeg aandacht van andere mannen kon krijgen. Ze zocht die erkenning bij andere mannen. Liefdesverhalen vind ik ook mooi en dat is ook een onderdeel van de film, maar dit vond ik wel heel bijzonder aan het verhaal. “

Ik vroeg het omdat u eerder films regisseerde over familierelaties.

“Nee, het heeft niet direct invloed gehad. Wel had ik zelf ook een afwezige vader. Die vertrok gewoon op een gegeven moment toen ik zes was en ik heb hem eigenlijk nooit meer gezien. Er kwam wel een stiefvader hoor, een hele leuke man die gewoon mijn vader is geworden. Maar dat is wel wat in mijn leven is gebeurd.”

“Ik kan me het gevoel van Ingrid Jonker dus wel heel goed voorstellen: die van haar was er wel maar was er eigenlijk ook niet voor haar. Mijn eigen ervaring is denk ik wel van zijdelingse beïnvloeding geweest, het zit vast wel ergens onder. “

Was het dan emotioneel voor u om met zo’n verhaal aan de slag te gaan?

“Nee. Maar af en toe was ik wel geraakt door bepaalde scènes. Eén van de laatste scènes uit de film is gedraaid op onze laatste draaidag. Dan schrijft Carice teksten op het raam in haar hotel. Daar moest ik wel even slikken, iedereen hoor trouwens."

"Iedereen was ook moe natuurlijk en als je met elkaar een film maakt zit je in een gekke bubbel. En als je dan iets maakt wat ontroert dan voel je dat op de set ook.”

Ik las in voorbereiding op dit interview juist dat u vindt dat je als vrouwelijke regisseuse nooit je emoties moet laten zien op de set.

“Dat was een beetje uit de context gehaald. Ik bedoelde te zeggen dat als er iets tegenzit, de figuranten komen niet opdagen of de cameraman is bijvoorbeeld ziek: dat je dan als vrouwelijke regisseur niet op de set in janken moet uitbarsten. Dan is het einde zoek, het lijkt me het recept voor muiterij op de set."

“Ik heb geen autoriteitsprobleem als regisseur hoor. Maar je moet wel doen alsof je het altijd weet en altijd controle over de dingen houden. Je moet een beetje sterk blijven. Als je in snikken uit zo barsten, dan zakt de boel meteen in elkaar."

En u kan zich voorstellen dat een vrouw dat eerder zou hebben dan een man?

"Ja vrouwen zijn toch emotioneler, gaan toch eerder huilen. Mannen denken: nou klote." 

Carice vertelde ons in een eerder interview dat alles best hard binnenkwam, Rutger had het ook zwaar op de set. Hoe ga je daar als regisseuse dan mee om?

“Ik heb thuis ook twee kinderen. Haha, nee hoor. Ik ben altijd wel blij als ik acteurs mag regisseren, vooral als ze ook nog eens heel goed zijn. Het enige dat je kan doen is waarderen wat iemand doet en de qua verzorging de omstandigheden goed proberen te maken."

“En dat lukte wel als je in Zuid-Afrika draait. Het is heel anders dan in Nederland; veel gestroomlijnder.”

"Verder was de tegenspeler van Carice, Liam Cunningham, een Ierse acteur met een ongelofelijk gevoel voor humor. Dat is ook een goede manier iemand even uit een dipje te krijgen.”

In de film is niet veel humor te vinden: het is best een dramatische film die onder je huid gaat zitten. Zit Nederland daar wel op te wachten?

“Mensen houden heel erg van dramatische verhalen. Volgens mij wil niemand alleen maar naar komedies kijken. Maar je moet het ook niet verkopen als dramatisch verhaal: het is een emotioneel meeslepend verhaal met ontzettend mooie rollen van Carice en van Rutger. En mensen vinden het ook wel fijn af en toe een beetje te moeten huilen. “

Black Butterflies met daarin rollen voor Carice van Houten, Liam Cunningham en Rutger Hauer draait vanaf 31 maart in de bioscoop.

Lees het interview met Rutger Hauer

Lees het interview met Carice van Houten

Bekijk de trailer

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie