Bittere oorlogssatire ronds een loopgraaf in Bosnië

Spy Game houdt goed en kwaad weer overzichtelijk, ook al lopen de scheidslijnen door alle gelederen. No Man's Land

Dat overkomt de Bosniër Ciki, die met zijn companen in dichte mist belandt in de buurt van het Servische front, en vervolgens ternauwernood aan de dood ontsnapt. Hij verschanst zich in een loopgraaf met een zwaargewonde vriend, schuilend voor de twee Serviërs die hem komen zoeken.

Ciki moet vanuit zijn schuilplaats toezien hoe deze Serviërs de gewonde Bosniër op een mijn leggen. Die mijn zal pas ontploffen wanneer de Bosniër door zijn metgezellen wordt verplaatst. Ciki weet de bommenlegger uit te schakelen en blijft over met de andere Serviër, een groentje dat de mijn niet kan demonteren. Het gevolg is een patstelling waarbij beide soldaten van elkaar afhankelijk zijn en beurtelings de overhand hebben. Want wie het geweer heeft schrijft de ander de wet voor.

Alle partijen slachtoffer en dader

Het gegeven van No Man's Land is simpel op het belerende af, maar de uitwerking is verpletterend genoeg. De waanzin van oorlog, maar ook de bureaucratie van de VN-blauwhelmen (spottend 'smurfen' genoemd): het passeert in No Man's Land op verrassende wijze de revue. Tanovic, die zelf als cameraman voor het Bosnische leger aan het front lag, laat zien dat alle partijen slachtoffer én dader zijn, en kiest daarom geen partij.

Zijn intelligente en bijtende oorlogssatire won afgelopen weekend de publieksprijs op het Rotterdamse filmfestival, en eerder al de Golden Globe voor Beste Buitenlandse Film.

Het pessimistische No Man's Land is zo curieus genoeg de belangrijkste concurrent voor het opbeurende Amélie tijdens de komende Oscar-uitreiking, waarvan de nominaties trouwens op dinsdag 12 februari worden bekend gemaakt.

Het ParoolDe Volkskrant

In 8 zalen