Degelijke spionagethriller met Brad Pitt en Robert Redford

Kan een thriller spannend zijn, als hij zich 24 uur lang afspeelt op een kantoor, met als hoofdpersoon een uitgebluste CIA-agent (Robert Redford) aan de vooravond van zijn pensioen? Dat kan heel goed, zeker als duizenden kilometers verderop het leven van diens protégé (Brad Pitt) op het spel staat. Regisseur Tony Scott neemt echter geen risico, en doorsnijdt het etmaal dat Spy Game

CIA-agent Muir (Redford) leerde jonge hond Bishop (Pitt) kennen toen deze een gevaarlijke klusje voor hem opknapte in Viëtnam anno 1975. Vijf jaar later zocht Muir Bishop opnieuw op in het nog verdeelde Berlijn. Muir zag in Bishop een goede CIA-agent, en verzorgde een stoomcursus spionage. Belangrijkste les: als je buiten je boekje gaat hoef je niet op me te rekenen.

Beiroet

Nog eens vijf jaar later lopen ze elkaar weer tegen het lijf, ditmaal in brandhaard Beiroet. Een moelijke missie, waarbij een Arabische terroristenleider (!) moet worden uitgeschakeld, komt in gevaar wanneer Bishop verliefd wordt. En spionnen, weten we van James Bond, mogen niet verliefd worden, dat maakt ze kwetsbaar. De relatie Bishop-Muir verslechterde flink na de affaire-Beiroet.

Maar inmiddels is het 1991, en heeft Bishop op eigen houtje getracht een oude bekende uit een Chinese cel te bevrijden. In de proloog van Spy Game zagen we al hoe dat mis ging: doordat hij te vrijgevig was met de westerse verworvenheid kauwgum. De Chinese regering dreigt Bishop te executeren, aan de vooravond van een belangrijke Amerikaanse handelsmissie naar China. Dus wil de CIA weten of vrijbuiter Bishop een diplomatieke rol waard is, of als pion helaas moet worden opgeofferd ten gunste van de handelszaak.

Muir moet op zijn laatste werkdag zijn superieuren briefen over Bishop -wat de aanleiding vormt voor de lange flashbacks die zich in Vietnam, Berlijn en Beiroet afspelen. Muir wil hiermee tijd winnen, want hij heeft natuurlijk allang een plan bedacht om Bishop te redden. Daarvoor moet hij op zijn eigen kantoor de spion uithangen, en dus de regels schenden die hij Bishop leerde.

Pitt en Redford

Cowboys Pitt en Redford tegenover de pennenlikkers van de CIA (met een Gary Oldman look-a-like als voornaamste pleitbezorger) -driemaal raden waar uw sympathie wordt geachte te liggen. Spy Game weet de kijker al net zo goed te manipuleren als Muir zijn superieuren. Want natuurlijk zien we Pitt en Redford nooit in aktie bij bedenkelijke CIA-missies in Midden-Amerika. We zien ze weer wel op een dakterras in Berlijn anno 1980, een bespottelijk onwaarschijnlijke lokatie voor een geheim rendez-vous, zeker bij vrieskou. Maar het biedt Scott de kans met een helikopter-camera om zijn blonde helden heen te vliegen, alsof hij een videoclip van Lenny Kravitz op een boortoren opneemt.

Die clip-esthetiek past naadloos bij de spannende jongensboekenwereld die Scott schetst: een overzichtelijk wereld waarin de Bin Ladens van de wereld met een geraffineerde CIA-aktie kunnen worden geëlimineerd. En wie wil dat nu niet zien, met Brad Pitt achter een kekke zonnebril aan de trekker?

Het ParoolDe Volkskrant

In 71 zalen