Hamelen de musical, Abba de musical: de nostalgie-golf is nog lang niet over zijn top heen. Na het succes van de Kameleon, afgelopen zomer, doet nu ook Pipo een duitje in het zakje. @@@

Bekijk trailer:
Modem / Breedband

Zolang Hollandse dertigers zich voortplanten worden er kinderboeken en tv-series uit de jaren zestig en zeventig verfilmd, zou je cynisch kunnen opmerken. Immers, ouders kiezen maar wat graag voor een familiefilm waar ze zelf ook plezier aan beleven, in de vorm van jeugdsentiment.

Bij Ja Zuster, Nee Zuster sloeg de balans vorig jaar zelfs door in het voordeel van het oudere publiek, want het was een campy feestje geworden. En hoeveel leuker Zuster Klivia ook was, Pipo richt zich gewoon op de kinderen in het publiek, en eigenlijk hoort dat ook zo.

Spookkasteel

Pipo is met zijn vrouw Mammaloe en dochter Petra op weg om zijn zus, tante Anouska (Karin Bloemen) van een spook af te helpen. Anouska woont namelijk in een fraai dorpje (in Spanje, al wordt dat prettig vaag gelaten) onder de rook van een spookkasteel. Daar aangekomen blijkt het spookachtige gerommel afkomstig te zijn van een ridder (Daan Schuurmans), die na een toverdrank een eeuwenlange roes uitslaapt. Als Pipo hem wekt lijkt de vloek geweken, maar niet het gevaar. Want ondertussen heeft de Dikke Deur de achtervolging ingezet, geholpen door Snuf en Snuitje. De Dikke Deur wil Pipo terug voor zijn circus, maar die rare ridder wil hij er ook wel bij hebben.

Klukkluk

Pipo en de P-p-parelridder is een gezellige familiefilm, maar wel wat oubollig. Het woonwagen-gezin zelf blijft opvallend vlak, ook Pipo zelf, vreemd genoeg. Mammaloe is vooral aan het poetsen en dochter Petra praat met zo'n vreselijke Kinderen-voor-kinderen- 'r'. Dan valt er meer eer te behalen aan de sappige bijrollen, zoals Karin Bloemens Tante Anouska, en natuurlijk Snuf en Snuitje, waarbij Rudi Falkenhagen een geslaagde comeback maakt als Snuf. Ook Daan Schuurmans is geestig als de verstrooide ridder Didero van Dondersteen.

Voornaamste stoorzender is ene Mik, een zwarte matroos die de afwezige Klukkluk moet doen vergeten. Naar Klukkluk hadden we echter nauwelijks terugverlangd als die Mik niet zo bloedirritant was geweest. Maar wellicht denken kinderen daar juist anders over- en zij zijn uiteindelijk de doelgroep van Pipo.

Het Parool: "de makers worden bedankt voor het aan diggelen slaan van een jeugdherinnering"
De Volkskrant: "een halfbakken onderneming. De makers hebben geen heldere keuzes gemaakt"
In 114 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm