"Een-twee-drie"- Matchstick Men begint met een tellende Nicolas Cage. Niet omdat zijn personage zo muzikaal is, maar omdat deze Roy een dwangneuroot is die alles drie keer moet doen: de deur openen, het licht uitschakelen, noem maar op, noem maar op, noem maar op. Zoiets dus. @@@

Poetswoede

Voorts heeft hij smetvrees, wat hij vreemd genoeg weet te combineren met kettingroken. Dat levert een beeld op van een zwetende Cage met poetswoede, onderwijl kwistig as strooiend. Aan Cage is het uitbeelden van zo'n in tics grossierende neuroot wel besteed. Ook Sam Rockwell (Charlie's Angels, Confessions of a Dangerous Mind) speelt een vertrouwde rol als Frank, zijn gladde partner in crime. Roy en Frank zijn namelijk oplichters die simpele burgers geld uit de zak kloppen door ze telefonisch een waterzuiveraar als prijs aan te bieden. (U kent die enveloppen van Reader's Digest wel: u heeft een Prijs Gewonnen!!!)

Tonijn

Roy houdt een stresssvol leven vol oplichterspraktijken prima vol, ondanks een dieet dat uitsluitend uit blikken tonijn bestaat. De stoppen slaan bij hem alsnog door wanneer hij eerst al zijn pillen per ongeluk door de gootsteen spoelt en vervolgens een veertienjarige tiener voor de deur staat. Deze Angela (Alison Lohman) stelt zich voor als zijn dochter. En dat kan goed kloppen: vijftien jaar geleden liet Roy zijn zwangere vrouw in de steek.

Klapper

Roy moet als plotselinge vader de schade van veertien jaar afwezigheid inhalen en dat gaat hem uiteraard niet makkelijk af. Ouderlijk gezag ontbeert hij, maar Angela is wel leergierig op oplichtersgebied. Roy leert haar een wisseltruucje dat haar prima afgaat, maar eist wel vaderlijk dat ze het geld terug geeft aan degene die ze heeft opgelicht.

Ondertussen bereiden Roy en Frank een klapper voor die het Roy mogelijk zal maken het beroep van 'matchstick man' -oplichter- voorgoed vaarwel te zeggen. Maar hoe gaat dat met dergelijke 'laatste klussen' in films? Die gaan altijd mis...

Bowlingschoenen

In Matchstick Men blijft tot het slot onduidelijk wie wie nu voor de gek houdt, waarmee de film past in het genre dat zich uitstrekt van The Sting tot The Grifters. Roys tics verdwijnen grotendeels onder invloed van de vrolijke tiener Angela, maar de film wordt gelukkig nooit sentimenteel. Zodat Cage kans blijft zien om tegen de klippen op te schmieren, en dat is reuze vermakelijk. Maar inconsequent zijn die neuroses wel. Want als Roy met Angela gaat bowlen trekt hij zinder probleem de bowlingschoenen aan die al door tientallen onbekenden voor hem zijn gedragen. En dat zal iemand met smetvrees nóóit doen.

Het Parool: "prikkelende en geslaagde wending (..) gevatte dialogen (..) sterke film"
De Volkskrant: "knap gemaakt, dwars geacteerd (maar) een dag later is de film al helemaal uit het geheugen verdwenen"
In 45 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm