Een comedy of errors gaat uit van een complex geheel van vaak onwaarschijnlijke misverstanden dat vrijwel de gehele film wordt volgehouden. In The In-laws houdt Michael Douglas tegenover de ouders van zijn aanstaande schoondochter geheim dat hij CIA-agent is. Gelukkig maar, want de andere schoonvader, Albert Brooks, is een neurotische control freak die niet van verrassingen houdt. @@

Cobra

Maar verrassend genoeg blijft Douglas' geheim niet lang bewaard, waarmee de comedy of errors die The In-laws leek te zijn afdaalt naar het niveau van een klucht. Want om onnavolgbare redenen neemt Douglas Brooks mee op een levensgevaarlijke missie naar een Franse wapenhandelaar. Deze ziet Brooks, dankzij het improvisatietalent van Douglas, aan voor de crimineel Cobra. En die dankt zijn naam weer aan het feit dat hij geschapen is als - afijn, u raadt het waarschijnlijk al.

Bubbelbad

Op het moment dat Brooks in een minuscule zwemslip gedwongen wordt het bubbelbad te delen met de nichterige crimineel heeft The In-laws zijn dieptepunt bereikt. Terwijl er verder heus wel wat te (glim)lachen valt. Bijvoorbeeld om Douglas' ijdele strapatsen als oude spion, of om Brooks geestige omschrijving van een slechte cateraar: "dat was geen cateraar, dat was een man en wat sla". Woody Allen had het hem niet nagedaan. De running-gag van Brooks' heuptasje zorgt ook voor een paar geslaagde momenten.

Ongelukkig huwelijk

Maar voor de rest is The In-laws - een remake van een gelijknamige komedie uit 1979 - een ongelukkig huwelijk tussen komedie en aktiefilm. De grappen zijn te dun gezaaid voor een komedie en de aktie wordt nooit echt spannend of dreigend. De niets-aan-hand-muziek doodt elk restje spanning en de onvermijdeljke familiewaarden doet hetzelfde met de potentiële grappen.

Het Parool: "maakt een plichtmatig indruk (en) kent nauwelijks hilarische momenten"
De Volkskrant: "echt grappig wil de komedie niet worden"
In 40 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm