Met het zware drama Dogville deed de herfst-kost vorige week al enigzins zijn intrede in de bioscoop, maar met het Schotse Young Adam is het pas echt volop najaar. Deze aaneenschakeling van verregende Schotse landschappen en beklemmende scheepsinterieurs mag dan worden afgewisseld met broeierige vrijpartijen, maar die ogen al net zo vreugdeloos. @@@

Even broeierige als deprimerende film over een mysterieuze Schotse binnenvaartschipper Ewan McGregor.

Lijk

Ewan McGregor speelt Joe, een schrijver die ooit met een theatraal zijn typemachine in het water gooide om aan te monsteren op een binnenvaartschip. Daar weet hij de schippervrouw (Tilda Swinton) los te weken van haar drankzuchtige man Les (Peter Mullan). Die heeft meer oog voor de krant, sinds Joe en Les het lijk van een jonge vrouw uit het water visten. En hoewel Joe nauwelijks iets laat merken bekruipt de kijker het gevoel dat Joe deze vrouw kende en wellicht zelfs iets met haar dood heeft te maken.

Junkie

Young Adam is gebaseerd op het boek van de Schotse schrijver Alexander Trocchi, die zijn leven als heroïne-verslaafde eindigde. Als junk deinsde hij er niet voor terug zijn vrouw te laten prostitueren om aan geld te komen, en pornografische versies van zijn eigen boeken te maken. Dat is ook te merken aan Young Adam, waarin het binnenschippersbestaan zeldzaam broeierig wordt afgeschilderd. Tevens maken we kennis met het fenomeen custard-sex in de flashbacks, die meer over Joe's verleden als schrijver vertellen. Zijn escapades met Emily Mortimer resulteert in een seksscène waarbij de pudding in de rondte vliegt, en ook de fles ketchup niet ongebruikt blijft.

Emotie

Dat de aaneenschakeling van troosteloze sex en saaie boottochtjes niet lachwekkend wordt is te danken aan het sterke spel van Mullan, Swinton en vooral McGregor, die de kijker laat raden naar zijn gevoelsleven- voor zover hij dat heeft. Zonder een spoor van emotie beweegt hij zich door het verhaal, en dat is in dit geval als compliment bedoeld. Het maakt Joe mysterieus, en Young Adam behalve deprimerend ook intrigerend.

Het Parool: "fascinerend portret van een onverschillige"
De Volkskrant: "prachtige reconstructie van het Schotland van de jaren vijftig"
In 12 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm