De Palma parodieert zichzelf in gelikte thriller

Een sexy en gehaaide meester-dievegge (Rebecca Romijn-Stamos) gaat er na een deels geslaagde juwelenroof op het filmfestival van Cannes met de buit vandoor. Ze duikt onder in Parijs, maar haar handlangers weten haar te vinden.

Ze vlucht naar Amerika en keert na jaren incognito terug naar Parijs. Daar maakt een werkloze persfotograaf (Antonio Banderas) de foto die haar ontmaskert en haar daardoor opnieuw in gevaar brengt. De voormalige femme fatale heeft haar verleidingskunsten echter niet verleerd en stuurt de nietsvermoedende fotograaf zo op een dwaalspoor. En met hem de kijker, die het spoor volkomen bijster raakt.

Zelfparodie

Brian de Palma mag in zijn films graag uit de filmgeschiedenis citeren middels eerbetonen of gewoon jatwerk. Vroeger 'leende' hij zoveel van Hitchcock dat geen recensie van een De Palma-film compleet was zonder het noemen van de echte Master of Suspense.

In
Femme Fatale

Er zijn wel meer aanwijzingen in de film dat De Palma de kijker een flinke loer wilde draaien. Zo brengt hij schijnbaar achteloos bedoelde aanwijzingen (reclameposters, klokken, water in al zijn vormen) keer op keer nadrukkelijk in beeld en houdt hij er een eigenaardig alledaags toekomstbeeld op na.

Flauw

De Palma is als regisseur virtuoos genoeg om de aandacht vast te houden, al stelt hij de kijker wel op proef. Want fotomodel Rebecca Romijn mag dan fraai gebouwd zijn, als fatale vrouw is ze niet erg overtuigend. En Antonio Banderas verliest zich af en toe in een pijnlijk staaltje overacting.

Uiteindelijk blijken alle afleidingsmanoeuvres slechts één doel te dienen, en wel een wending die zo flauw is dat je er vroeger bij school-opstellen al een onvoldoende voor kreeg. Een zinloze grap bovendien, want wie het niet door heeft zal zich bekocht voelen, en wie het wel ziet aankomen laat het volkomen koud. De Palma is nog steeds een virtuoos verteller, maar in zijn clou laat hij het lelijk afweten.

Het Parool:De Volkskrant:

In 27 zalen