Het leek er lang op dat Igby Goes Down aan Nederland voorbij zou gaan, wat onterecht zou zijn geweest. In een zomer waar komedies zichzelf aanprijzen met de slogan 'níet voor intellectuelen' is er nu een zwarte komedie waarvan de slogan zou kunnen luiden: 'wél voor intellectuelen'. Want Igby Goes Down zit vol met vlijmscherpe en razendsnelle dialogen, gebezigd door verveelde en verwende Newyorkers. @@@@

Igby Slocumb (Kieran Culkin) is een van die jongens die met een gouden lepel in zijn mond is geboren. Zijn broer Oliver (Ryan Philippe) weet wel raad met zijn afkomst, en gaat dankzij een vlot verlopen studie een glorieuze toekomst tegemoet. Maar Igby is een dwarse tobber die inmiddels van elke school aan de oostkust is afgetrapt en er zelfs in slaagt van een militaire akademie te verdwijnen. Dat zorgt voor een op zijn zachtst gezegd problematische relatie met zijn moeder Mimi (Susan Sarandon).

Doodsgerochel

Hoe moeizaam die relatie is, blijkt uit de openingsscène, waarin Igby met zijn broer zijn moeder letterlijk laat stikken. Het doodsgerochel van ma Slocumb waarmee de film opent, zet dan ook de toon van deze zwarte komedie. De rest van de film toont hoe het zover kon komen met deze welgestelde familie, waarvan vader Jason (Bill Pullman) in het gekkenhuis zit. Is gekte, net als rijkdom, erfelijk? Dat is een van de vragen waarvoor Igby zich gesteld ziet. Zijn peetoom D.H. (Jeff Goldblum, weer eens in topvorm) schiet hem te hulp, maar heeft zo zijn eigen prioriteiten. En ook zijn nieuwe vriendinnetje Sookie (Claire Danes) blijkt niet helemaal te vertrouwen.

Culkin

Te midden van al dit acteergeweld blijft Kieran Culkin prima overeind. Het broertje van Macauley en Rory (die de jonge Igby speelt) bewees eerder in The Dangerous Lives of Altar Boys al uitstekend een hoofdrol aan te kunnen. Maar dat is ook te danken aan het scherpe scenario van Burr Steers, die zich met zijn regiedebuut schaart onder satirische Manhattan-chroniquers als Woody Allen en Wes Anderson (The Royal Tenenbaums).

Het Parool: "bitterzoet relaas (met) de nodige amusante episodes (..) maar van een organisch geheel is geen sprake"
De Volkskrant: "aanstekelijk acteerwerk en rake typeringen"
In 7 zalen