Eddie Murphy was de afgelopen jaren slecht op dreef. In I Spy en Showtime irriteerden zijn opgefokte maniertjes vooral, en The Adventures of Pluto Nash was een absoluut dieptepunt- zelfs John Cleese was niet grappig in dit misbaksel. Alleen in Shrek was Eddie vocaal op dreef, maar dat hij in zijn laatste succes niet in beeld was moet slikken zijn voor een komiek die bij voorkeur meerdere rollen tegelijk speelt, zoals in The Nutty Professor. #

Met Daddy Day Care had Eddie eindelijk weer eens een hit in Amerika. Dat was dan wel te danken aan het kindvriendelijke gehalte van deze komedie, die door een criticus werd omschreven als "een grotere plaag dan opgesloten worden met een slechtgemanierd kind." Want kinderhaters hebben niets te zoeken bij deze brave komedie vol poepluiers en ADHD-kinderen, opgediend met een zoetsappige familie-moraal.

Broccoli

Murphy speelt een reclameman die na zijn ontslag een betere levensbestemming vindt: tussen de kinderen die hij eerder producten probeerde aan te smeren. Samen met Jeff Garlin zet hij een crèche op waarin decorstukken van reclamefilms een dankbaar tweede leven krijgen als speelgoed en kostuums. Althans, te oordelen aan de geestige foto van Murphy verkleed als broccoli.

Maar fans van de ooit zo vuilbekkende Murphy zullen van de zoete, kindvriendelijke humor een weeïge smaak in hun mond krijgen. In Shrek bewees Murphy scherp, geestig én kindvriendelijk tegelijk te kunnen zijn, dus voor hen is het wachten op Shrek 2, volgend jaar in de bioscoop.

Het Parool: "braaf en onschuldig kindervermaak (met) een mierzoete moraal"
De Volkskrant: "sentimenteel (..) voorspelbaar (..) zonder een originele scène"
In 77 zalen