Kluchtige komedie van de Coen Brothers waarin fitnessclubinstructeurs een ex-CIA-lid proberen te chanteren. Niet diepgaand, wel grappig.

In het zelfde jaar dat hun indrukwekkende No Country for Old Men vier Oscars won komen Joel en Ethan Coen met alweer een nieuwe film, Burn After Reading. Burn After Reading is vergeleken bij No Country ook duidelijk een tussendoortje. Maar ook een tussendoortje van de Coens is de moeite waard.

Strikje

Burn After Reading begint als een spionagefilm, met spannende muziek, codeletters als optiteling en een camerabeweging waarbij vanuit de ruimte ingezoomd wordt op de aarde. Even lijken we in een Jason Bourne-film te zijn beland, maar dan komt John Malkovich in beeld, met strikje. Hij speelt Osbourne Cox, een drankzuchtige CIA-agent die op een zijspoor wordt gezet.

Kaas

Dat vat Cox niet al te sportief op. Luid vloekend verlaat hij het CIA-hoofdkwartier en thuisgekomen begint hij aan zijn memoires, waarin hij de CIA niet zal sparen. Wanneer zijn vrouw Katie (Tilda Swinton) thuiskomt is ze vooral geïrriteerd dat hij de kaas is vergeten voor hun cocktailparty van die avond. Op dat feestje verschijnt ook Harry Pfarrer (George Clooney) de man waarmee Katie vreemd gaat.

Fitnessclub

Intussen tobt in een naburige fitnessclub Linda Litzke (Frances McDormand) met haar uiterlijk. Het liefst zou ze een total make-over ondergaan, maar hoe dat te betalen? Collega Chad Feldheimer (Brad Pitt) denkt de oplossing te hebben: in de kleedkamer is een cd-rom gevonden met geheime CIA-documenten. De eigenaar daarvan heeft vast wel een leuk bedrag over om de disc terug te hebben.

Seksmaniak

Dus beginnen Chad en Linda aan het slecht doordachte plan de al even slecht gehumeurde Cox te chanteren. Om de zaken nog gecompliceerder te maken komt Linda via een blind date in contact met Harry Pfarrer, die niet genoeg heeft aan zijn verhouding met Katie Cox. Want behalve dom is Harry ook een onverzadigbare seksmaniak.

Geschmier

Uit deze verwikkelingen mag al blijken dat Burn After Reading geen zware kost is zoals No Country for Old Men. Vooral Clooney en Pitt mikken met hun geschmier dan ook op de vette lach, en met succes. Het idiote verhaal is net leuk genoeg voor anderhalf uur en is daarmee zeker geen tweede Big Lebowski, maar toch een geslaagde komedie.

In 45 bioscoopzalen.