Regisseur Ramsey Nasr worstelt met zijn film en met het echte leven, dat daarin doorsijpelt. Openingsfilm van het Nederlands Film Festival.

Vijf jaar terug mocht Robert Jan Westdijk het Nederlands film Festival in Utrecht al openen met Phileine Zegt Sorry. Nu valt hem opnieuw deze eer te beurt met Het Echte Leven, een meer persoonlijke film.

Westdijk schreef zelf het script over een regisseur (Ramsey Nasr) die de scheidslijn tussen film en werkelijkheid uit het oog verliest.

Film in de film

Martin maakt een film met zijn vriendin Simone (Sallie Harmsen) in de hoofdrol. Dit is ook de film in de film waarmee Het Echte Leven begint.

Naast Tropic Thunder hebben we deze week dus nog een film in een film. Het spel met fictie en werkelijkheid levert de verwarring op die gebruikelijk is bij dit Droste-effect.

Jaloezie

Martin speelt zelf de hoofdrol van Milan, een dertiger die twijfelt aan de oprechtheid van de gevoelens van zijn vriendin Simone.

Hij spoort haar aan iets met een ander te beginnen. Wanneer ze verliefd lijkt te worden op haar tegenspeler wordt Martin jaloers. Maar is dat terecht, is Simone in het echte leven ook verliefd op die tegenspeler?

Komkommer

Het Echte Leven is luchtiger dan deze korte samenvatting doet vermoeden: de film zit vol grapjes over acteren. Zo is er een casting waarbij iemand alleen maar een komkommer hoeft te snijden maar daar een hele act van maakt.

Ongetwijfeld uit het ware leven gegrepen. Ook aanstekelijk is de oprechtheid van Dirk (Loek Peters), die de plaats van de gewonde komkommersnijder moet innemen. Hij kan als love-interest van Simone echter alleen maar zichzelf spelen.

Droste-effect

Westdijk worstelde 11 jaar met het script maar wist desondanks toch een heldere film over film maken af te leveren. Dat is echter ook de zwakte van de film: het Droste-effect is al zo vaak gebruikt dat het geen nieuwe perspectieven oplevert.

De luchtige komedie lijkt de eersteling van een beginnende filmstudent, terwijl dit toch al de vierde film van Westdijk is. Het Echte Leven is zeker aardig, maar van Westdijk had meer diepgang verwacht mogen worden.

In 15 zalen