The Hulk - Ang Lee

Batman is sinds het kleurige kermisavontuur Batman en Robin (1997) niet meer in de bioscoop gesignaleerd. Superman is werkloos sinds Christopher Reeve van zijn paard viel. Zelfs stripfan Nicolas Cage kon de superheld niet reanimeren, zodat de beide striphelden van DC Comics hun avonturen buiten de bioscoop moeten beleven. @@@

Maar dankzij de hyperactieve concurrent Marvel Comics wordt de bioscoopbezoeker de laatste jaren bestookt met andere superhelden. Sinds het succes van X-Men (2000) en vorig jaar Spiderman is er geen houden meer aan: na Daredevil en de tweede X-Men film maakt deze week Marvel-coryfee de Hulk zijn bioscoopdebuut.

Reuzekleuter

Nu is de Hulk volgens strip-puristen géén echte superheld, aangezien Bruce Banner (Eric Bana) zijn vernietigende krachten niet onder controle heeft. Sinds de introverte wetenschapper een fikse dosis gammastraling kreeg te verwerken knapt er iets in hem zodra hij kwaad wordt. Hij wordt groot, groen en stampt om zich heen als een reuzekleuter. Maar dat wist u natuurlijk al dankzij de populaire tv-serie van eind jaren zeventig.

In de filmversie heeft Banners afwijking bovendien te maken met de genetische experimenten van zijn verloren gewaande vader (Nick Nolte). Daarmee is de Hulk behalve een special effects-spektakel tevens een soort Griekse tragedie over vaders en zonen. Daar krijgt u ook nog een tragische liefde bij, want Banners liefje Betty Ross (Jennifer Connelly) heeft genoeg van haar binnenvetter en wil de voortkabbelende relatie verbreken.

Melodrama

Bryan Singer (The Usual Suspects) bewees met de eerste X-Men dat stripheldenfilms prima konden worden gemaakt door regisseurs zonder uitgebreide ervaring met aktiefilms of special effects. Het uitdiepen van personages was bij striphelden minstens even belangrijk als het spektakel. Sam Raimi (Evil Dead, The Gift) onderschreef die stelling met zijn zeer succesvolle Spider-Man.

Het leek dan ook een slimme keuze om Ang Lee te benaderen voor de Hulk. Met Crouching Tiger, Hidden Dragon had Lee aangetoond een subtiele martial arts-film te kunnen maken die Oscars won en (nog belangrijker) een groot publiek trok. Met de Hulk neemt Lee zijn taak echter iets te serieus, door het vaderdrama en het liefdesdrama de hoofdrol te laten spelen in het eerste uur. Een stripfilm mag best wat diepgang hebben, maar het publiek zal na een half uur toch ongeduldig op zijn stoel gaan schuiven, want waar blijft hun groene monster?

Retourtje stratosfeer

Als Banner dan eindelijk zijn fatale dosis gammastralen oploopt en de Hulk in hem wordt gewekt, blijkt de groene griezel ook nog eens geheel uit de computer te komen. Nog zo'n dappere keuze, maar hoe knap de Hulk dan ook gemaakt mag zijn, hij stampt rond in een realistische omgeving. Daardoor is het lastiger te wennen aan de digi-Hulk dan aan -pakweg- de Gollum in het sprookjesachtige universum van Lord of the Rings. Dat de Hulk niet praat maakt het er niet gemakkelijker op.

Lee lost dit euvel deels op met fraaie beeldovergangen, die de oorsprong van de Hulk als stripfiguur benadrukt. En samen met de Hulk belandt de kijker serieus in een strip-universum wanneer het groene gedrocht zich aan een straaljager vastklampt en doodleuk een retourtje stratosfeer maakt. Dat zagen we tv-Hulk Lou Ferrigno nooit klaarspelen!

Maar wie een onbezorgd kermisritje verwacht, kan ongeduldig worden door de trage aanloop, en wie een Ang Lee-film verwacht zal wellicht weer moeite hebben met de digi-hulk. Waarmee deze Hulk op twee benen hinkt.

Het Parool: "deze Hulk is een lefgozer om te koesteren"
De Volkskrant: "matig monster in tegenvallende aktie-scènes"
In 107 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie