De cinema kent een lange traditie van eetfilms. Van Babbete's Feast tot Like Water for Chocolate, bij elke nieuwe gastronomische film komt het geijkte rijtje langs.

Recentere voorbeelden zijn Big Night, Eden en Ratatouille, en met een beetje goede wil, La Graine et le Mulet.

Zwaar op de maag

De Braziliaanse film Estomago kan aan dat rijtje worden toegevoegd, al ligt de film wel wat zwaarder op de maag dan de doorsnee eetfilm, die doorgaans een feelgoodfilm is.

Estomago schurkt af en toe eerder tegen de schransfilm La Grande Bouffe aan, doordat eten, seks en dood sterk met elkaar verweven blijken te zijn.

Kipsnacks

Nonato (João Miguel), een simpele plattelander, arriveert aan het begin van de film per bus in een stad. Hij is berooid maar hongerig, en bestelt daarom in een smoezelige bar twee gefrituurde kipsnacks.

Bij het sluiten van de bar bekent hij geen geld te hebben, maar de eigenaar matst hem: als hij de keuken opruimt, mag hij zelfs blijven slapen.

Hoertje

Nonato ruimt niet alleen de keuken op maar gaat daar ook koken. Zijn kipsnacks blijken een groot succes en al snel is de bar een goedlopende snackbar geworden.

Nonata weet zelfs het hoertje Iria te verleiden met zijn kipkluifjes. Als hij ze voor haar klaarmaakt, maakt zij hem klaar, is hun simpele maar eerlijke deal.

Gevangenis

Nonato's kookkunst trekt ook de aandacht van de eigenaar van een Italiaans restaurant, die de kok wegkoopt van de snackbareigenaar.

Maar dit succesverhaal wordt doorsneden met het verblijf van Nonato in een gevangenis. Hij moet zijn cel met zeven zware jongens delen, maar weet ook daar door zijn kookkunst op te klimmen in de hiërarchie.

Flashbacks

Het aardige van Estomago is dat niet alleen heden en verleden door elkaar zijn gesneden, maar dat ook lange tijd niet duidelijk is wát nu de flashbacks zijn en wat het heden.

Dat maakt Estomago intrigerender dan de doorsnee gastronomische film. Maar de afloop ligt dus wel zwaarder op de maag.