Big Brother inspireerde heel wat televisiemakers, maar ook voor makers van horrorfilms is het een geschikt uitgangspunt om een groep mensen hermetisch af te sluiten van de buitenwereld. In My Little Eye wordt er dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. @@@

Net als eerder in Halloween: Resurrection laat in My Little Eye een groep jongeren zich vrijwillig opsluiten, in de hoop als winnaar het huis te verlaten. Hun wederwaardigheden zijn niet op televisie te zien, maar alleen tegen betaling te volgen via internet. De aanloop wordt handig in een paar scènes samengevat, zodat we al vrij snel midden in het groepsproces zitten. Na maanden samenwonen is de rek eruit en werken de vijf bewoners (drie jongens, twee meisjes) elkaar behoorlijk op de zenuwen.

Wie is de Mol?

Geen wonder, want in het afgezonderde besneeuwde huis is warmte al net zo'n schaars goed als goed voedsel. Samen delen is allang geen vanzelfsprekendheid meer; met de finish in zicht is het ieder voor zich. De vijf krijgen echter het nare gevoel dat de organisatoren een vuil spelletje met hen spelen, waarvan de spelregels niet in het contract stonden. En wat begon als Big Brother ontaardt plotseling in een variant op Wie Is de Mol?

Bloedvergieten

My Little Eye is aanvankelijk een psychologische thriller, waarvan het grofkorrelige videobeeld bijdraagt aan de schijnbare authenciteit. Dat de vijf huisbewoners door relatief onbekende acteurs worden gespeeld versterkt die semi-documentaire aanpak nog meer. Bovendien maakt de onbekende cast het nog onvoorspelbaarder wie het loodje gaan leggen.

Aan het eind vervalt de film helaas in traditioneel bloedvergieten. De wending die daarvoor de aanleiding vormt -en uiteraard niet mag worden weggegeven- is echter slim bedacht, en maakt daardoor veel goed. Maar wie hem van verre aan ziet komen zal er niet door overtuigd worden.

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm