Als films teruggrijpen op de technicolorfilms uit de jaren vijftig is dat vaak met een moddervette knipoog, zoals François Ozon vorig jaar demonstreerde met zijn 8 Femmes. Far From Heaven is echter een melodrama dat weet te ontroeren zonder ooit in parodie te vervallen. @@@@

Connecticut, 1957. Cathy Whitaker (Julianne Moore) is een geslaagde huisvrouw met een prachthuis, een liefhebbende man (Dennis Quaid) en twee schatten van kinderen. Haar man Frank heeft een goede baan bij een tv-zaak, en heeft daarmee de toekomst in zijn zak. Voor huiselijke en andere vrouwelijke probleempjes heeft Cathy haar vriendinnen. Kortom, Cathy's perfecte leventje lijkt recht uit een Life-advertentie anno 1957 te komen.

Tupperware

Cathy verbergt echter dat haar man haar niet meer begeert. Komt in de beste huwelijken voor en gaat wel weer over, houdt ze zichzelf voor. Maar wanneer ze als rechtgeaarde huismoeder haar overwerkende man eten komt brengen (uiteraard in een tupperware-bakje), komt ze er op pijnlijk wijze achter waaróm haar Frank geen oog meer voor haar heeft: ze betrapt Frank met een ander; een andere man nog wel.

Tuinman

Frank torst zijn 'afwijkende' geaardheid als een schandelijk probleem waar hooguit een goede psycholoog nog iets aan kan verhelpen, of desnoods een vakantie om de zinnen te verzetten. Tevergeefs, want Frank kan zijn aard natuurlijk niet onderdrukken. Dit noodlot drijft Cathy in de armen van haar tuinman, die meer begrip voor haar heeft dan geaccepteerd werd in de jaren vijftig. Want haar tuinman is zwart.

Technicolor melodrama

Haynes, die zelf overigens nooit een geheim van zijn homosexuele geaardheid heeft gemaakt, doet met Far From Heaven het jaren vijftig melodrama herleven. Geen recensie van de film kan zonder de vermelding van Douglas Sirks technicolor melodrama's, die onmiskenbaar een inspiratiebron zijn geweest.

Wie echter onbekend is met het oeuvre van Sirk zal zo mogelijk nog meer plezier aan Far From Heaven beleven. Want zonder bewust te zijn van de cinefiele verwijzingen kan men geheel zonder ironie naar de film kijken. Dan zal men daadwerkelijk geroerd raken door de weer eens fantastische Julianne Moore, die een terechte Oscarnominatie overhield aan haar rol. Het enige wat de toeschouwer nog uit het verhaal kan halen is de tuinman, gespeeld door Dennis Haysbert, bij 24-kijkers beter bekend als senator David Palmer.