Jack Nicholson en Adam Sandler waren in respectievelijk About Schmidt en Punch-Drunk Love uitstekend op dreef als twee binnenvetters die vader en zoon van elkaar hadden kunnen zijn. Het is dan ook een mooi moment om de twee aan elkaar te koppelen, en dat gebeurt in Anger Management. @@@

Sandler speelt een vertrouwde variant op de Sandler-schlemiel. Dit keer is hij Dave Buznik, een introverte ontwerper van kleding voor poezen met overgewicht. Dan was hij in Punch-Drunk Love misschien nog beter af, als verkoper van luxe toiletontstoppers. Buznik laat al sinds zijn jeugd over zich heen lopen, tot ergernis van zijn vriendin Linda (Marisa Tomei). Maar in een vliegtuig stuit hij op iemand die hem wel even assertief zal maken: Doctor Buddy Rydell (Jack Nicholson).

Klasje woedebeheersing

Als Buznik verstoken blijft van een koptelefoon spoort Rydell hem aan er een te eisen bij de stewardess. Dit verzoekje loopt op hilarische wijze zodanig uit de hand dat Sandler voor de rechtbank moet komen wegens mishandeling van een stewardess, terwijl hij volkomen onschuldig is. Maar het wordt nog erger voor hem: bij wijze van straf moet hij lessen in woedebeheersing volgen bij diezelfde Rydell. En diens onorthodoxe methodes werken bij Buznik als en rode lap op een stier.

Stemmingswisselingen

In Anger Management mag Nicholson weer met verve schmieren en hij houdt zich dan ook absoluut niet in. Met twee hoofdpersonen die beiden de grappigste proberen te zijn neemt Segal een risico. Maar het pakt in Anger Management goed uit, al wisselen uitermate sterke en ronduit zwakke scènes elkaar af als stemmingswisselingen. Wanneer Sandler als therapie I Feel Pretty moet zingen -net als eerder dit jaar Robert de Niro deed in psychiater-komedie Analyze That- is dat wederom niet leuk.

Bijrollen

Daar staat tegenover dat veel bijrollen in Anger Management erg geestig uitpakken (een opgefokte John Turturro, een boeddhistische John C. Reilly), al slaan Heather Graham en Woody Harrelson de plank dan weer mis. Maar het gegeven -een schlemiel gekoppeld aan een therapeut die het bloed onder zijn nagels vandaan haalt- is sterk genoeg om te blijven amuseren. De afloop is dan weer bijzonder vergezocht, maar dat krijg je bij een onevenwichtige komedie over stemmingswisselingen.

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm