Kaleiscopische ensemblefilm over een handvol inwoners van Parijs levert nogal willekeurige scènes op.

Alles is Liefde was een meer dan geslaagde variant op Love Actually. Aangezien Amsterdam niet zo’n wereldstad is als Londen, klopte het nog beter dat de verschillende personages uit de onderlinge verhalen elkaar regelmatig tegenkwamen. Paris hanteert hetzelfde gegeven, maar wel weer in een wereldstad: Parijs dus.

Hartproblemen

Een van de hoofdrolspelers in deze ensemblefilm is Pierre (Romain Duris, de vaste acteur van Klapisch), een danser met hartproblemen. Een transplantatie kan hem helpen, maar de kans op overleving blijft 50/50. Zijn zus Elise (Juliette Binoche), een alleenstaande moeder, trekt met haar drie kinderen bij hem in om voor hem te zorgen.

Erik Satie

Ondertussen staat Pierre vooral dramatisch op zijn balkon over Parijs uit te kijken. De muziek van Erik Satie –tot drie maal toe hetzelfde stukje- maakt van dat beeld een kitscherig cliché. Maar goed, er zijn nog meer personages. Zoals het mooie meisje op wiens appartement Pierre uitkijkt en die ook weer wordt begeerd door haar universiteitsdocent, Roland Verneuil (Fabrice Luchini).

Midlife crisis

Deze docent zit met een duidelijk geval van midlifecrisis. Zijn vader is net overleden, maar hij laat geen emoties toe. In plaats daarvan stuurt hij bespottelijke sms-jes naar een mooie studente die zijn dochter had kunnen zijn, en verruilt hij zijn saaie wetenschappelijke baan voor een flitsende baan als presentator van een populairwetenschappelijk tv-programma. Uiteraard komt hij zichzelf nog lelijk tegen.

Groenteman en visboer

Verder is er nog de groenteman, die verliefd is op Elise, terwijl de ex van de groenteman het aanlegt met de visboer in de kraam tegenover hen. Daarmee zijn alle sociale klassen uit Parijs bijna vertegenwoordigd, op de illegale immigranten na.

Dus bedacht Klapisch ook nog een lijntje over een gelukszoeker uit Kameroen, die naar Parijs reist. Zodat de film af en toe ineens in Afrika belandt, wat een ferme stijlbreuk oplevert.

Onevenwichtig

Paris bewijst weer eens dat een goede ensemblefilm gebaseerd moet zijn op een zorgvuldig uitgebalanceerd script. Alles is Liefde had die balans wel, Paris niet. De verhalen zijn onevenwichtig doordat het ene personage teveel aandacht krijgt en het ander te weinig. Vooral het Kameroen-verhaal hangt er volkomen overbodig bij.

Alles is seks

Dan ga je je als kijker ook ergeren aan de grote rol van het toeval: de personages komen elkaar voortdurend tegen, wat onwaarschijnlijk is en vaak niets toevoegt.

En een bespottelijke nachtelijke ontmoeting tussen bronstige society-dames en dito marktlieden onderstreept weer eens het cliché dat de Fransen alles met seks oplossen. Paris is een mislukte ode aan de stad der liefde geworden.

In 10 zalen