Luchtige tragikomedie over een Londense vrouw met een onverwoestbaar goed humeur. Zomerse film.

Mike Leigh maakte vooral naam met sociale drama's als Naked, Secrets and Lies en Vera Drake. Stuk voor stuk sombere portretten van mensen uit de lagere sociale klasse die zich door hun leven heen worstelen. Als er al eens een optimistisch stemmende titel tussen zat –zoals Life is Sweet- was dat vooral sarcastisch bedoeld.

Fluitend op de fiets

Maar met Happy-Go-Lucky heeft Leigh zowaar een licht en luchtig zomerdrama gemaakt. Dat is grotendeels te danken aan de zonnige hoofdpersoon Poppy (de innemende Sally Hawkins), die zich fluitend door het grotestadsleven van Londen fietst. En dat vervolgens haar fiets wordt gestolen slaat nauwelijks een deuk in haar goede humeur.

Tegenpool

Nee, dit zonnetje in huis maakt van de nood een deugd: dit is een mooie aanleiding om eindelijk eens rijlessen te nemen. Ze belandt in de auto van een instructeur die in alles haar tegenpool is. Deze Scott (Eddie Marsan) spuit voortdurend racistische en andere paranoïde theorieën en heeft voor een leraar opmerkelijk weinig geduld. Hij ontsteekt om de kleinste aanleiding in grote woede.

Kinderjuf

Het contrast met zijn goedlachse leerling is nog groter, omdat Poppy zelf ook lerares is: ze geeft les aan kinderen en betoont daarbij veel geduld. Dat wrijft ze Scott ook een keer onder zijn neus, maar niet te nadrukkelijk, want het past niet in haar aard iemand op zijn nummer te zetten. Het contrast tussen deze tegenpolen vormt de voornaamste bron van conflict in Happy-Go-Lucky.

Trampoline

Want verder gebeurt er niet zoveel in het luchtige drama. Poppy babbelt vooral veel af met haar huisgenote. Ze krijgt een keer last van rugpijn na het trampolinespringen, maar wie niet geheel onterecht een groot drama verwacht – dit is tenslotte een Mike Leigh-film – komt bedrogen uit: de rugpijn blijkt geen voorbode van een ernstige ziekte.

Roze bril

Ook een ontmoeting met een gestoorde zwerver in een donker straatje leidt niet tot een dramatische verkrachtingsscène. Nee, Mike Leigh heeft voor Happy-Go-Lucky net zo’n roze bril opgezet als Poppy. En verrassend genoeg levert dat en film op waar ook de kijker vrolijk van wordt, dankzij het aanstekelijk zonnige humeur van deze Londense variant op Amélie.

In 21 zalen