Concertfilm waarin Martin Scorsese de Rolling Stones op hun best toont, afgewisseld met geestig archiefmateriaal.

Martin Scorsese is een groot Stones-fan. In Mean Streets, Goodfellas, Casino en The Departed waren de Stones op de soundtrack te horen; Gimme Shelter gebruikte Scorsese zelfs al drie keer in zijn films. Dus was Scorsese, die tevens diverse muziekdocumentaires produceerde, een prima keuze voor een concertregistratie van the Rolling Stones.

Spinal Tap

Maar de regisseur is ook een control freak, terwijl de Stones nog net zo losjes rollen als veertig jaar geleden. Het levert een hilarische proloog op, waarin een nerveuze Scorsese maar niet krijgt te horen met welk nummer de Stones die avond openen. Dat wil hij weten voor zijn cameraregie. Wanneer Mick Jagger zich ook nog buigt over de maquette van het beoogde decor is het helemaal This is Spinal Tap.

Intiem concert

Gelukkig zijn de Stones beter op dreef dan de band Spinal Tap uit de hardrockparodie. Vanaf de eerste gitaarrif (van Jumping Jack Flash) klinken ze als vanouds, en ook Scorsese's camera's staan op de juiste plaats. Het levert een bijna intieme concertervaring op, omdat er bewust is gekozen voor een theater, en niet voor een stadion.

Archiefmateriaal

Het speelplezier spat van de zestigers af, al puft nestor Charlie Watts na de eerste nummers even vermoeid richting camera. De drummer heeft dan ook een pensioengerechtigde leeftijd bereikt. Leeftijd vormt ook de rode draad in het archiefmateriaal, waaruit blijkt dat Jagger al in 1972 dacht dat hij dit best tot zijn zestigste zou kunnen volhouden.

Oude beelden, oude koppen

Scorsese vertoont steeds na een paar nummers oude Stones-filmpjes en dat simpele concept werkt prima. De oude beelden van jonge Stones vormen een fraai contrast met de oude koppen van Jagger, Keith Richards, Watts en Ron 'the new guy' Wood. Dat tijdens het concert zelf een paar fucks worden weggedraaid toont ook dat er wat preutsheid betreft weinig is veranderd in de VS.

Op de eerste rang

Shine a Light probeert niet zoals U2-3D nieuwe visuele vormen uit, maar is een ouderwetse concertregistratie voor de trouwe Stones-fans, die nooit zo dichtbij kunnen komen. Ook tijdens dit concert niet trouwens: de voorste rij was voorbehouden aan fraai gebouwde dames, niet aan de vijftigers. Zonder camera had zelfs Scorsese niet op de eerste rij mogen staan.

In 7 zalen