Vorige week wist een Maori-meisje in Nieuw-Zeeland de tradities naar haar hand te zetten, deze week zijn het drie aboriginal-meisjes die blanke Australiërs te slim af zijn. Rabbit-Proof Fence is een beklemmende film over een zwarte bladzijde in de Australische geschiedenis, waarvoor niet eens zo ver hoeft te worden teruggebladerd. @@@@

Begin 20e eeuw hadden blanke overheersers in Australië de oplossing bedacht voor het aboriginal-'probleem': haal de kinderen weg bij hun ouders en voed ze op in blanke gezinnen. Niet alleen leren ze dan westerse manieren, maar door halfbloedjes aan blanken te koppelen 'fok' je op de duur het aboriginalras weg.

Deze uitermate bedenkelijk rassenpolitiek werd reeds massaal doorgevoerd op het moment dat aan de andere kant van de wereldbol de nazi's hun nog bedenkelijker rassenwetten moesten opstellen. De rassenwetten waren in Australië tot in de jaren zeventig van kracht en leverden vele 'gestolen generaties' van aboriginal-kinderen op.

Konijnenhek

Rabbit-Proof Fence speelt in 1931, en draait rond drie jonge meisjes die bij hun moeders worden weggehaald door aan bureaucratische rijksvoogd Neville (Kenneth Branagh). Hij plaatst ze ruim 2000 km verderop in een kamp, maar de twee zusjes weten met hun nichtje te ontsnappen. Wonderwel vinden ze ook hun woonplaats weer terug, dankzij het kilometers lange 'konijnenhek' dat dwars door Australië loopt, om konijnen tegen te houden.

Neville had deze drie kunnen laten lopen, maar hij maakt er een prestigekwestie van ze terug te vinden. Daarmee is Rabbit-Proof Fence in feite ook een verhaal van een zwarte David tegen een blanke Goliath.

Gitzwart

Rabbit-Proof Fence heeft het gelijk erg aan zijn zijde en dat is een nadeel, want mede daardoor blijft Branagh een karikatuur van een bureaucraat. Daar staat tegenover dat deze gitzwarte passage uit de geschiedenis van Australië hier vrij onbekend is.

Australiër Noyce (Dead Calm, Patriot Games) zag het als taak dit verhaal te vertellen, zoals Peter Mullan eerder dit jaar een boekje opendeed over de kloosterterreur van The Magdalene Sisters, net zo'n aangrijpende film als Rabbit-Proof Fence. Maar gelukkig zorgen de vergezichten van cameraman Christopher Doyle hierin nog voor wat visuele verlichting.

Het Parool: "indrukwekkende kritiek op Australisch racisme"
De Volkskrant: "meeslepend en aangrijpend"
In 8 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm