Tape speelt zich -net als de tv-serie 24- af in real time. Twee oude schoolvrienden doden de tijd in een motelkamer, waar de sfeer van kameraadschappelijk langzaam overslaat in vijandig- zeker wanneer een vroegere vriendin van hen ter sprake komt. @@

Bekijk hier de trailer

Vince (Ethan Hawke) logeert in deze motelkamer omdat er een filmfestival in de stad is. Op dit festival is zijn vroegere schoolvriend Jon (Robert Sean Leonard) een van de gasten. Jon heeft het tot regisseur geschopt, Vince is niet ver gekomen dan een schimmig dealersbestaan, als is hij -dankzij een reistas vol blikjes- al wél ver heen op het moment dat Jon aanklopt. Vince ontpopt zich als een ware manipulator, die het gesprek al snel een bepaalde kant opstuurt. Want hoe zat dat ook alweer met Amy, het schoolvriendinnetje van Vince dat Jon uiteindelijk in bed wist te praten?

Uma

De sfeer in de motelkamer wordt gaandeweg minder gezellig. Van bijpraten is geen sprake meer, en de introverte Jon wil eigenlijk gewoon weg. Maar blaaskaak Vince weet hem te chanteren met de tape waarnaar de titel verwijst. En uiteindelijk duikt zelfs Amy ook nog op, in de gedaante van Uma Thurman (in het echt de vrouw van Hawke).

Gehannes

Dat is allemaal verrassend bedoeld, maar de trailer geeft zo'n beetje de hele film weg en verklapt nog meer dan ik hier doe. Tape is dan ook bedoeld als beklemmend kammerspiel, waarbij de spanning moet zitten in de eenheid van tijd en ruimte. Maar de personages zijn zo onsympathiek dat je je interesse al snel voor ze verliest, en het gehannes met de videocamera tracht tevergeefs de indruk weg te nemen dat Tape een saaie toneelverfilming is.

Voorts is het gegeven niet sterk genoeg om anderhalf uur te boeien en weet de ontknoping de film evenmin te redden. Kortom, Tape is in mijn ogen een mislukt experiment, al dachten de kranten hieronder daar duidelijk anders over.

Het Parool: "een messcherpe low-budget film met superieur spel van Uma Thurman"
De Volkskrant: "sterk acteren voor schokkerige digitale camera"
In 11 zalen