Deze en volgende week gaan er twee films uit, die aandacht besteden aan de oorspronkelijke bewoners van Nieuw Zeeland en Australië. In Whale Rider vormt een Maori-legende de inzet tot een familietwist, terwijl in Rabbit-Proof Fence (volgende week in de bioscoop) het trieste lot van de Aborginals centraal staat. @@@@

Van deze beide films, eerder dit jaar te zien in een programma van het Rotterdams Filmfestival, is Whale Rider de vrolijkste en meest geslaagde. Zo vond ook het publiek in Rotterdam, want net als eerder op de filmfestivals van Toronto en Sundance werd de film ook daar met de publieksprijs bekroond.

Whale Rider is dan ook een intelligente feelgoodmovie, waarin een eigenwijs jong meisje, Pai, uiteindelijk aan het langste eind zal trekken. Pai (Keisha Castle-Hughes) is als enig overgebleven kind uit een gezin de wettelijke opvolger van het stamhoofd, Koro (Rawiri Paratene).

Deze (eigen)wijze oude man weigert echter een meisje op te leiden tot stamhoofd. Pai, ook niet voor één gat te vangen, laat zich dan maar door anderen opleiden tot 'whale rider', zoals het stamhoofd wordt genoemd.

Zonnig

In het verhaal van Whale Rider had ook een deprimerende film gezeten, over starre tradities en het onrecht dat vrouwen en meisjes daardoor wordt aangedaan. Dat zou echter weinig nieuwe perspectieven opleveren, en dus koos Caro voor een vrolijk zonnig verhaal, vanuit de visie van een twaalfjarig meisje, die het ook niet allemaal niet weet.

Net als haar opa, Koro, die weer schamper commentaar krijgt van een aantal kaartspelende (en shag-rokende!) dames. Zo zet Caro tradities in een ironisch daglicht, zonder ze al te serieus te nemen of geheel te verwerpen.

Matrix

Fraaie beelden van het land dat we vooral uit de Lord of the Rings-films kennen en beminnelijke hoofdrolspeles maken Whale Rider tot een zomerse publiekslieveling, die hooguit aan het slot wat zwaar op de hand is. En zelfs hier is een parallel met The Matrix onvermijdelijk. Want net als Keanu Reeves in de eerste Matrix moet Pai een heel stramien aan oefeningen doorstaan voordat ze als 'the One' wordt gezien.

Het Parool: "irritant zwelgen in Maori-exotisme"
De Volkskrant: "sympathiek drama over Maori-tradities (..) overtuigende combinatie van mythologie en modern realisme"
In 7 zalen